[Fic DM/HP] Desert Rose : Special Part By Killau NC-20

posted on 24 Jan 2011 23:08 by redwest

[Fic DM/HP] Desert Rose : Special Part By Killau NC-20

 

เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งแหงนหน้ายืนมองตู้กระจกของร้านค้าร้านหนึ่งที่ภายในถูกประดับด้วยลวดลายสวยงาม

กลางตู้กระจกนั้นมีถุงมือหลายคู่ถูกวางเรียงรายอยู่มากมายเพื่อความสะดวกในการเลือกสรร

ดวงตากลมสีน้ำทะเลเศร้าก้มลงมองมือตัวเอง ก่อนจะถูมันไปมาเพื่อสร้างความอบอุ่นท่ามกลางหิมะที่โปรยปราย

 

 

ถ้ามีเงิน....ก็คงจะซื้อได้สินะ สิ่งที่เรียกว่า

 

....ความอบอุ่น....

 

......................................................................

................................................................................................

 

“อยู่บ้านเป็นเด็กดีนะลูก เดี๋ยวพ่อกับแม่ไปงานเลี้ยงเดี๋ยวก็กลับจ๊ะ อย่าดื้ออย่าซนล่ะ”

 

จะให้ตอบอะไรได้ นอกจากคำเดิมๆ

 

“ครับ...ผมจะเป็นเด็กดี”

ดวงตาสีเทาเข้มที่ควรจะสดใสดังเช่นเด็กทั่วไปกลับหม่นหมองและเย็นชาเกินเด็กทั่วไป

 

บ้านหลังใหญ่โต แต่เค้ากลับไม่ต้องการมันสักนิด

ฮีตเตอร์อันใหญ่ที่มี มันกลับไม่ได้ช่วงสร้างความอบอุ่นให้กับเจ้าหนูตัวกลมแม้แต่น้อย

 

...หนาว...

 

ทั้งๆที่มีพร้อมทุกอย่าง

 

ความอบอุ่นจากมนุษย์ต่างหาก...คือสิ่งที่หนูน้อยคนนี้ต้องการ

 

ดวงตาสีเทาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน

 

...................................

..................................................

 

เด็กทั้งสองยังคงเฝ้ารอต่อไป

 

กับสิ่งที่เรียกว่า

 

....ความอบอุ่น.......

 

...................................

..................................................

 

 

 

ร้านรวงข้างทางมากมายถูกประดับตกแต่งด้วยสิ่งของน่ารักกุ๊กกิ๊กมากมายที่ล้วนแต่เป็นสีตัวแทนของความรัก  ตู้กระจกมากมายเรียงกันเป็นแถว ภายในถูกบรรจุไปด้วยช็อกโกแลตแบบต่างๆที่จัดเรียงอย่างสวยงามอยู่ในกล่องมากมายหลายแบบชักชวนให้ผู้ที่เดินผ่านไปมาพากันแวะเวียนกันเข้ามาชม เสียงจอแจของเด็กสาววัยแรกรุ่นที่พากันกรี้ดกร้าดยามเจอของน่ารักถูกใจ

 

....วาเลนไทน์อีกปีแล้วสินะ....

 

ร่างบางที่ยืนหยุดมองบรรยากาศท่ามกลางทางเดินที่ถูกปูด้วยพรมธรรมชาติซะจนขาวโพลน

มือขาวบางถูกยกขึ้นรองรับเกร็ดหิมะที่พากันโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า

 

ทั้งๆที่วันที่หิมะตกมักจะเป็นวันที่บรรยากาศขมุกขมัวที่สุด แต่วันนี้พระอาทิตย์กลมโตกลับโผล่ขึ้นมาบนท้องฟ้าเพื่อแผ่แสงแดดเจิดจ้าไปทั่ว

 

หิมะแรกของปี …………. เลือกตกได้ตรงวันซะด้วย………….

 

เป็นวันที่สดใสเหมาะกับเทศกาลแห่งความรักนี่ซะจริงนะ

 

ริมฝีปากแดงบางเฉียบอดพึมพำขึ้นมาไม่ได้

 

ก่อนจะยกมือขึ้นปัดเกร็ดหิมะมากมายที่พากันมาเกาะกลุ่มผมสีดำเนียนของตน

 

“เฮ้อ...แล้วทำไมต้องเป็นเราที่ต้องมาทำงานอยู่คนเดียวด้วยน้า”

 

บ่นกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินต่อไปอีกนิดแล้วหายเข้าไปในร้านขายเหล้าเก่าๆข้างทางร้านหนึ่งเพื่อทำธุระวันนี้ของตัวเองให้เสร็จ

 

......................................................................

................................................................................................

 

ตี้ด ตี้ด...

 

เสียงร้องเตือนเวลาแมสเสจเข้าทำให้ร่างบางที่กำลังนั่งจิบเบียร์เย็นๆอยู่ถึงกับสะดุ้งเฮือก

 

‘ทำงานอยู่ใช่ไม๊ ระวังตัวด้วยนะ’

 

แม้จะเป็นข้อความสั้นๆแต่ก็ทำให้คนอ่านยิ้มได้ ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เป็นเพราะความหมายระหว่างบรรทัดของมันต่างหาก

 

‘รู้ว่าทำงานอยู่ แต่คิดถึงก็เลยส่งมา รู้ว่าเก่ง แต่ยังไงก็ระวังตัวด้วยนะ’

 

คนอย่างหมอนั่นถ้าจะให้พิมพ์หมดนี่คงได้เขินตายไปก่อน ที่สำคัญ แค่หมอนั่นยอมใช้เครื่องมือสื่อสารแบบมนุษย์ปกติก็ทำผมแปลกใจจนอยากจะเอาไปล้อจะแย่แล้ว

 

และมีหรือที่คนอย่างแฮรี่จะคิดอย่างเดียว ของอย่างนี้มันต้องไม่ได้ดีแต่ปาก แต่ต้องรู้จักคิดแล้วทำตามที่คิดด้วย!

ไม่รอช้ามือบางกดปุ่มอย่างรวดเร็วอย่างคนชำนาญการ

 

คุณคือใครเหรอครับ บังเอิญว่าเบอร์นี้ผมให้กับพ่อมดอุดมการณ์จัดคนนึงเค้าเอาไว้น่ะครับ แถมที่สำคัญเค้าเป็นคนดุมากๆเลยนะครับ ดังนั้นถ้าคุณแค่เก็บมือถือเครื่องนี้ได้ก็รีบเอาไปคืนเจ้าของเค้าดีกว่านะครับ \(^O^)/

 

และไม่นานเกินรอ มือถือเครื่องเดิมก็สั่นอีกครั้ง

 

รู้ว่าดุแล้วยังจะไม่รีบจัดการมัวแต่เล่นอีก อยากให้ไปทำแทนว่างั้น?

 

หัวคิ้วมนขมวดแน่นทันที

 

อ่ะโธ่ คิดถึงอยากให้กลับเร็วๆก็บอกกันดีๆก็ได้ ทำมาเป็นขู่

 

และขณะที่กำลังจะเก็บเจ้าตัวปัญหาลงกระเป๋า ก็ดันเกิดอาการสั่นอีกครั้ง

 

อะไรกันนักหนานะ

 

...ให้รีบ แต่ไม่ได้ให้ลืมระวังตัวนะ..รู้ใช่ไม๊ว่าทำไม...

 

เหอะ..คนขี้เก็ก...

 

แม้จะคิดอย่างนั้นแต่รอยยิ้มหวานกลับประดับเต็มใบหน้า

 

เห้อ...ว่าแล้วว่าอากาศหนาวๆอย่างนี้เบียร์เย็นๆก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย อยากจะกลับไปนอนกอดอกอุ่นๆนั้นซะแล้วสิ ว่าแล้วก็พับเครื่องมือสื่อสารเข้ากระเป๋าพร้อมมองไปยังเป้าหมายที่นั่งอยู่อีกฝั่งก่อนจะเริ่มลงมือตามแผนทันที

 

......................................................................

................................................................................................

 

ฟุ่บ!

 

“กลับมาแล้วเหรอ”

 

คนร่างสูงเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร มือทั้งสองข้างเอื้อมไปลูบศรีษะคนที่แอบมากอดอยู่ด้านหลัง

 

ริมฝีปากหนาค่อยๆประทับจูบลงบนกลุ่มไหมสีดำนุ่มก่อนจะไล่มาตามใบหน้าเนียน

 

“หืม...ตัวเย็นขนาดนี้...เดินกลับอีกแล้วล่ะสิ”

 

แม้จะกล่าวต่อว่า แต่น้ำเสียงกลับเจือไปด้วยความเป็นห่วง

 

ก่อนจูบต้องรับกลับบ้านจะถูกประทับลงบนริมฝีปากแดงเฉียบอย่างนุ่มนวลและอ่อนหวานที่สุด

 

“หืม...มีเวลาว่างไปนั่งจิบเบียร์ซะด้วย”คิ้วสีทองเลิกขึ้น พร้อมหรี่ตาแกล้งถามพอเป็นพิธี

 

คนตัวบางแกล้งทำตาโตไม่รู้เรื่องก่อนจะเดินตามแรงดึงมานั่งลงบนตักของอีกฝ่าย

 

“ก็มันหนาว”

 

พูดไปทำปากบู่ไปแต่กลับส่งสายตาหวานเชื่อมทอดมองสบไปยังสายตาอีกฝ่าย มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นคล้องคอคนที่นั่งอยู่

 

“..หึ..เด็กขี้อิจฉา”

พูดจบเจ้าของดวงตาคมก็จุ๊บที่ริมฝีปากแดงฉ่ำตรงหน้าเบาๆก่อนจะท้วงถามขึ้นมา

 

“แล้วฉันผิดเหรอที่ปล่อยให้คนรักแอบหนีออกไปทำงานในวันเทศกาลน่ะ”

นอกจากปากที่ยู่อยู่แล้ว กลับเสริมออฟชั่นด้วยการพองลมใส่แก้มใสทั้งสองข้าง

ดวงตากลมโตสีน้ำทะเลขว้างค้อนวงเบ่อเร่อให้คนที่ตนนั่งทับอยู่ ก่อนจะบ่นอุบอิบอยู่คนเดียวเบาๆ

 

“เชอะ..ก็ใครใช้ให้บรรยากาศมันจะหวานเลี่ยนเว่อร์ซะขนาดนั้นเล่า”

 

แล้วไง..เลยทนอิจฉาคนอื่นเค้าไม่ไหวว่างั้น..ร่างสูงต่อให้ในใจ

แต่แล้วประโยคถัดมา กลับทำให้จังหวะหัวใจเต้นผิดไปทันที

 

“..ที่สำคัญ..หิมะยังตกอีกต่างหาก....”

 

ร่างเล็กที่พูดไปหน้าแดงไป จึงก้มหน้างุดๆกับอกกว้างเพื่อซ่อนมัน

แต่แล้วกลับไปเจอสิ่งที่ทำให้หน้าต้องแดงขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

 

ร่างสูงไม่พูดอะไร ค่อยๆจับมือเล็กที่โอบรอบคอตนมา ถูเบาๆเพื่อแบ่งปันความอบอุ่นให้

 

“ขอโทษที่ไม่รักษาสัญญา”

 

พูดพลางจูบเบาๆลงตามนิ้วมือและจบลงที่หลังมือ

 

“ใครว่าอะไรล่ะ..”

เสียงอู้อี้พึมพำจากอกกว้าง

 

ร่างสูงอดยิ้มเอ็นดูคนๆนี้ขึ้นมาไม่ได้

 

ทำตัวขี้อ้อนน่ารักอย่างนี้เดี๋ยวพ่อจับกดจนเช้าซะหรอก

“ไม่ต้องมาคิดทะลึ่งเลย”

เหมือนจะรู้ว่าคิดอะไร ร่างบางที่กำลังหลับตาไซร้ใบหน้าไปมากับอกอุ่นราวกับลูกแมวน้อยจึงงึมงำออกมา

 

ร่างสูงไม่ได้ว่าอะไรตอบ  แต่กลับเปลี่ยนเป็นถามแทน

 

“ง่วงแล้วเหรอ”

 

และไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายตอบ คนผมทองจัดการอุ้มคนในอ้อมกอดขึ้นและพาเดินไปที่ห้องนอนที่อยู่ใกล้ๆทันที

 

ร่างสูงวางคนตัวเล็กลงอย่างเบามือบนเตียงนุ่ม กำลังจะผละไปเอาชุดนอนมาเปลี่ยนเพื่อคนๆนี้จะได้สบายตัว

 

“อย่าปล่อยนะ”

 

เสียงกางเกงผ้าฝ้ายเสียดสีกัน และน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นบนเตียงหนาทำให้คนที่นอนอยู่รู้ได้ว่า อีกฝ่ายได้นั่งลงที่เตียงแล้ว

แฮรี่ค่อยๆลืมตาขึ้นสบตาคม ไม่มีคำใดๆออกจากปากเจ้าตัวเล็กนอกจากคำๆเดิม

 

“หนาว”

 

แต่แค่คำนี้ก็ทำให้อีกฝ่ายทิ้งกายลงบนเตียงอย่างเต็มตัว ก่อนจะดึงร่างที่นอนอยู่เข้ามากอดแน่นๆ

 

เดรกโกจับหน้าผากอีกฝ่ายเข้ามาชนกันก่อนจะเอ่ยเบาๆ

 

“ฉันคิดว่า คนที่บ้าเทศกาลอย่างนายจะปล่อยให้ฉันเฝ้าบ้านคนเดียวซะแล้ว”

 

อีกฝ่ายไม่ได้ตอบอะไรนอกจากยิ้มบางๆ พร้อมกับประทับจูบเบาๆที่แก้มของอีกฝ่าย

 

“ขอโทษนะ”

 

“อืม...ไปอาบน้ำกันดีกว่า”

และเหมือนอยู่ดีๆหนุ่มผมทองก็คิดวิธีที่จะทำให้คนขี้หนาวหายหนาวขึ้นมาได้

จึงตวัดเอาเอวบางขึ้นอุ้มแล้วพาเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที

 

......................................................................

................................................................................................

 

ท่ามกลางห้องน้ำสีสว่างใสโปร่งตา ตรงกลางมีอ่างน้ำสีขาวสะอาดเข้าเซ็ตกันตั้งอยู่

ร่างสูงของหนุ่มผมทองบรรจงนำฟองน้ำขึ้นขัดผิวเนื้อสีชมพูผ่องตรงหน้าอย่างเบามือ

ส่วนฝ่ายที่อ้างว่าทำงานเหนื่อยมาตลอดวันจึงได้แต่หลับตาพริ้มให้อีกฝ่ายเฝ้าปรนิบัตร

 

แฮรี่อดจะคิดกับตัวเองไม่ได้ว่า

หน้าหนาวอย่างนี้การได้แช่น้ำอุ่นๆพร้อมกับมีคนขัดหลังให้นี่มันดีจริงๆ

 

“หายหนาวขึ้นมาบ้างรึยัง”

คนที่ซ้อนอยู่ข้างหลังเอ่ยขึ้นเบาๆข้างหู ทำให้คนที่หลับตาพริ้มสะดุ้งได้ไม่น้อย

 

“อืม...ก็...ดีขึ้นมั้ง”

 

“เหรอ...แต่ฉันว่าฉันมีวิธีที่ดีกว่านี้นะแฮรี่”

พูดไปมือที่ขัดอยู่ก็ค่อยๆถอยร่นจากแผ่นหลังเนียนลงต่ำมาเรื่อยๆ

ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์

 

“เอ่อ..คือ...ที่นี่จะดีเหรอเดรก..ฉันว่า...อืม....”

 

แฮรี่เริ่มรู้สึกได้ถึงภัยที่กำลังจะมาถึงตัวในไม่ช้า ทำท่าจะผละขึ้นจากน้ำ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ทันเอาซะแล้วเมื่อปลายนิ้วของอีกเริ่มจับนู่นนี่

 

“ก็นายหนาว...ฉันก็หนาว...ที่สำคัญ ฉันยังไม่อุ่นเลยนี่นา”

พูดเสร็จก็พลิกตัวอีกฝ่ายให้หันหน้าเข้ามา นิ้วมือยาวลูบไล้ไปตามลำตัวลื่นของอีกฝ่าย ก่อนจะกดลงเบาๆที่แผ่นอกบาง เรียวนิ้วนวดคลึงบริเวณติ่งไตอย่างย่ามใจ

 

“อา....เดร...”

 

ไม่รอช้าส่งอีกมือลูบเบาๆตรงต้นขาอ่อน ก่อนจะแตะลงที่ท่อนเนื้อกลางลำตัว ลูบเบาๆพอกระตุ้นเรียกเสียงครางหวานๆ

 

แม้ทั้งสองมือจะช่วยกันทำหน้าที่ของมัน แต่เดรกโกดูเหมือนจะยังไม่พอใจกับสิ่งที่ทำอยู่

มือทั้งสองหยุดการกระทำ ก่อนจะดันแฮรี่ขึ้นนั่งบนขอบอ่าง ดันแผ่นหลังให้พิงกำแพง จัดให้อยู่ในท่าสบายตัว

 

ร่างบางปรือตามองการกระทำของอีกฝ่ายแต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงค้านอะไรออกไป

 

เดรกโกที่ลำตัวครึ่งนึงยังอยู่ในน้ำค่อยๆก้มหน้าลงตรงหว่างขาของอีกฝ่าย ก่อนที่มือ ริมฝีปากและลิ้นเรียวจะทำหน้าที่ของมันอย่างเชี่ยวชาญ

 

“อืม.....เดรก...อา.....”

 

และเดรกโกไม่ยอมปล่อยมืออีกข้างให้ว่าง ช่วยกันงลูบไล้วนอยู่กับตุ่มไตด้านหน้า

เพื่อกระพืออารมณ์อีกฝ่ายให้พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

 

“อืม...เดร..จะ...อืม...ไป...”

ร่างสูงข้างล่างดูเหมือนจะไม่ฟังเสียงอะไร ริมฝีปากยังคงดูดเม้มรูดเข้าออกต่อไป แถมดูเหมือนจะเร็วขึ้นด้วยซ้ำ

 

“..อืม...ละ..แล้ว..นะ....อ๊า.............”

ไม่ทันจะขาดคำ น้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกจากส่วนปลายจนเต็มริมปีฝากอิ่ม

เดรกโกกลืนมันลงไป แต่ก็ยังมีบางส่วนไหลเปรอะออกมาจากริมฝีปาก

มือหนาทำท่าจะยกขึ้นปาดมันออก แต่อีกคนที่นั่งอยู่กลับยกแขนบางขึ้นรั้งมือนั้นไว้เบาๆ

 

แฮรี่ยื่นหน้าเข้ามาไกล้ก่อนจะกระหวัดลิ้นเรียวขึ้นเลียเบาๆไปรอบริมฝีปากร่างสูง และไล้ลงมาตามรอยที่น้ำสีขาวขุ่นที่ไหลเยิ้ม จากริมฝีปาก ไล่ลงมาจนถึงคาง

 

คนที่ถูกเลียทำความสะอาดมีอาการแปลกใจเล็กน้อยว่าทำไมวันนี้หนุ่มน้อยของเค้าถึงได้ปล่อยฟีโรโมนเซ็กซี่มากมายขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรออกไป

 

และเมื่อดูเหมือนร่างเล็กจะทำความสะอาดตนจนพอใจแล้ว

แขนแกร่งจึงค่อยๆดันสะโพกอีกฝ่ายขึ้น ก่อนจะสอดนิ้วเรียวที่ปาดเอาน้ำเหนียวหนืดที่เหลือไว้เข้ากับรูด้านหลังทันที

 

“อา......”

เสียงครางลอดออกมาจากเรียวปากบาง

ยิ่งกระตุ้นให้เดรกโกนำอีกมือที่ว่างมาช่วยที่ด้านหน้าอีกครั้ง

ริมฝีปากนุ่มไล่ฝังรอยไว้ตามที่ต่างๆ ราวกับกลัวว่าใครจะไม่รู้ว่าคนๆนี้น่ะมีเจ้าของแล้ว

 

“อืม....เดร...อา.....พะ...พอ...ก่อน...อืม...”

เมื่อด้านหน้าและด้านหลังถูกกระตุ้นพร้อมๆกันทำให้คนร่างเล็กบิดกายเร่าๆ

 

“อืม...ฉันก็..จะไม่ไหวเหมือนกัน..โอเคแล้วนะ”

เดรกโกที่อดทนปรนเปรออีกฝ่ายมาตลอดก็ชักจะอดกลั้นของตัวเองไว้ไม่ไหวเช่นกัน