[X'mas Fic:DM/HP] Daily Merry Christmas By Killau

posted on 24 Mar 2010 00:41 by redwest

 

~*Daily Merry Christmas*~

 

Paring: DM x HP x DR?

Special from DESERT ROSE and Last Fly

 

"เฮ้...ยูอ่ะ..ทำไมยูไม่ว่างวันนั้นอ่ะ..."

ภาพเด็กชายตัวเล็กอายุประมาณ7-8ขวบในชุดเอี้ยมสียีนเข้มอวดพุงกลมๆ กำลังเขย่าขากางเกงชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ด้วยกัน ด้วยสีหน้าและแววตาที่อ้อนสุดๆ แก้มยุ้ยนั่นที่เดิมแดงอยู่แล้ว แต่หากเวลานี้กลับดูแดงมากขึ้นตามอารมณ์ เมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ว่างอย่างที่เคยตกลงกันไว้

 

"ทั้งๆที่ยูสัญญาแล้วอ่ะะะะะะ"

ดวงตาสีเขียวใสมีแววกร้าวขึ้นนิดๆ และทำเป็นสะบัดพุงนั่นออกจากมือของอีกฝ่ายที่ตั้งใจก้มลงมาอุ้ม

 

"ก็หลังจากทำงานเสร็จเราค่อยไปฉลองกันไง แล้ววันต่อมาค่อยไปเที่ยวกันทั้งวันก็ได้นี่นา ไหนมาให้อุ้มหน่อยเร็วเจ้าตัวดี"

ดวงตาสีเทาเข้มจ้องมองมาด้วยความรัก พร้อมยกมือทั้งสองที่ถกแขนเสื้อเชิ้ตไว้ที่ศอกขึ้น ทำท่ารอให้อีกฝ่ายวิ่งเข้ามาหาอย่างทุกที

แต่คราวนี้เจ้าหนูกลับทำแค่กอดอกแล้วเหลือบตาสีเขียวใสมามองแวบนึง ก่อนจะหันหลังให้ แล้วพูดออกมาว่า

 

"คราวนี้ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ ไอโกรธจริงๆด้วย!"

ว่าแล้วก็วิ่งหนีขึ้นห้องตนที่อยู่ชั้นบนไป ทิ้งให้อีกฝ่ายส่ายหน้าให้กับความดื้อของเจ้าตัวเล็ก

 

หึ...

 

"อ้าว...มาตั้งแต่เมื่อไหร่"

หนุ่มร่างสูงคนเดิมหันมาทางเสียงหัวเราะเบาๆของผู้มาใหม่ ช่วงขายาวก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงตัวของผู้อีกฝ่าย มือทั้งสองข้างโอบเอวบางเข้ามาหาตัว ก้มลงมาจูบเบาๆที่ริมฝีปากเหมือนปกติทุกครั้งที่กลับเข้าบ้าน ก่อนจะจูงกันไปที่โซฟาใหญ่ใกล้ๆแล้วนั่งลง พร้อมดึงให้อีกฝ่ายที่นั่งตักหันหลังพิงอกกว้างอย่างสบายตัว

 

"ผิดสัญญาต้องโดนทำโทษรู้ไม๊ ฮึ?"

ร่างเล็กเอ่ยขึ้น แต่ดวงหน้าผ่องกลับไม่มีร่องรอยของอารมณ์โกรธแม้แต่นิด เหมือนเอ่ยเพื่อยั่วเย้าอีกฝ่ายมากกว่า

 

"โธ่...นายก็อีกคนเหรอ...ขอโทษจริงๆนะ...แต่มันแป๊ปเดียวจริงๆ ฉันนัดเค้าไว้แต่เช้า สายๆก็คงเสร็จ แล้วเราค่อยไปฉลองกันนะ"

ดวงหน้าของหนุ่มผมทองที่คลอเคลียอยู่ติดจะรู้สึกผิดจริงๆ ทำให้เจ้าของดวงตาสีเขียวอีกคู่ ไม่สามารถที่จะโกรธลงได้หรอก แถมมีเหตุผลดีมาซัพพอร์ทอีกต่างหาก

 

"อื้ม เหนื่อยหน่อยนะ ฉันน่ะเข้าใจ ไม่ได้ว่าอะไรหรอก เพียงแต่เจ้าตัวเล็กนี่นะสิ"

ดวงหน้าเนียนใสเริ่มส่งจูบเบาๆคืนให้แก่อีกฝ่ายบ้าง

 

"อืม...ถึงขั้นขึ้นไอขึ้นยูกัน คงไม่สนุกเท่าไหร่แล้วล่ะ"

ร่างสูงพูดทั้งที่เอาคางเกยอยู่บนเส้นไหมดำนุ่มของอีกฝ่าย

 

"เฮ้อ....สงสัยของขวัญปีนี้ต้องเลือกดีๆหน่อยสินะ"

"หึ....สงสัยปีนี้นายต้องเอาของดีๆมาปิดปากซะแล้วล่ะ"

 

พูดพร้อมกันทั้งสองคน...ก่อนจะหันมายิ้มให้แก่กัน

แม้จะมีเรื่องกลุ้มใจนิดหน่อยเกี่ยวกับเจ้าตัวเล็กข้างบน แต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่ารักๆหวานๆในบ้านนี้ลดลงแม้แต่น้อย

 

---------------------    ---------------------    ---------------------    ---------------------

 

 

เช้าวันที่ 24

 

ร่างเล็กๆบิดขี้เกียจเบาๆเมื่อได้ยินเสียงเรียก พร้อมแรงเขย่าเบาๆที่ต้นแขน

 

"เดร...เดร...เดร ตื่นเร็วครับ ได้เวลาแล้ว เดี๋ยวหมดเวลาเที่ยวไม่รู้น้า"

 

เจ้าหนูน้อยลุกขึ้นมาบิดขี้เกียจเบาๆ ผมสีทองที่ติดจะหยักโศกนิดๆฟูขึ้นกว่าปกติ แก้มยุ้ยสีขาวกลมตัดกับริมฝีปากแดงสดกระจิ้มลิ้ม ดวงตาโตสีเขียวสดใส แต่ตอนนี้ดูจะปรือๆ แล้วอยู่ดีๆเจ้าหมูน้อยก็ล้มตึงลงกับเตียงอีกรอบ

 

"เฮ้.." แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเจ้าหนูก็พูดขึ้นมาก่อน

 

"เกิน5วินาทีแล้วยังไม่ได้รับจูบอรุณสวัสดิ์เลย..มามาใจร้าย นอนต่อดีกว่า" ทำงอน แล้วหมุนตัวนอนคว่ำหมุดเข้าไปในผ้าห่ม เหลือไว้แต่ก้นโด่งๆ ที่คลุมด้วยผ้าห่มนุ่มฟูลายสดใส

 

"หึหึ เล่นมุขนี้เหรอ..ได้...ไม่ตื่นใช่มั้ย...นี่แหนะ...นี่แหนะ..ๆๆๆๆๆ"

คนที่ได้ชื่อว่าเป็นมามาก้มลงปลุกปล้ำเจ้าตัวเล็ก ทั้งหอมแก้ม ทั้งจักกะจี้ไม่หยุด

 

"ฮะ ฮ่า ฮะ..อ่ะ..หะ..ฮ่า ฮ่า ฮะ ยะ...อย่า ...ฮ่าๆๆ มัน..จักกะกี้นะ..ฮ่าๆๆ ตื่นก็ได้ๆๆๆ แหม..มามาหอมอย่างนี้แก้มเดรช้ำหมดพอดี

เดี๋ยวสาวที่โรงเรียนไม่สนทำไงเนี่ย"

ทำท่าคิดจริงคิดจัง พร้อมถูแก้มกลมเบาๆ

 

"หึหึ ช้ำเหรอ...นี่แหนะๆๆๆ" ป้อนจุมพิตแรงๆไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอไม่หยุด

 

"555จักกะจี๋อะมา...พอแล้วๆๆ55"

 

"โอเค..ว่าแต่พ่อสุดหล่อของมามา จะลุกไปอาบน้ำได้หรือยังครับ เดี๋ยวมามาถ่ายรูปตอนตื่นนอนไปแปะให้คนที่รร.ดูนะ"

"คร้าบบบ"

หนูน้อยหันมายิ้มหวานกว้างๆให้อีกที ก่อนจะลุกออกจากเตียงที่อีกฝ่ายเริ่มพับผ้าห่ม เตรียมเก็บให้เรียบร้อย

 

"อาบน้ำให้สะอาดๆนะครับ ไม่งั้นเดี๋ยวมามาเข้าไปช่วยอาบน้า"

พูดทั้งที่ไม่ได้หันไปมอง เพราะคิดว่าเจ้าตัวเล็กคงเข้าไปในห้องน้ำเรียบร้อยแล้วเหมือนทุกวัน

 

จุ๊บ!!

"อรุณสวัสดิ์ครับ มามาของผม^^"

จุ๊บแรงๆพร้อมกับคำพูดที่คิดตั้งแต่ตื่น ก่อนจะรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ

ทำให้พออีกฝ่ายหันมาจึงเห็นแต่ก้นกลมๆของเจ้าตัวเล็กอยู่หน้าห้องน้ำก่อนจะผลุบหายไป

ยิ้มให้กับตัวเอง..น่ารักจริงลูกใครเนี่ย

 

 

---------------------    ---------------------    ---------------------    ---------------------

 

เมื่ออาบน้ำถูสบู่เสร็จเรียบร้อยเจ้าตัวอ้วนก็ออกมาจากอ่าง โผเข้าหาอีกฝ่ายที่กางผ้าขนหนูสีขาวรอไว้แล้ว

พร้อมถูไซร้หัวสีทองสว่างที่เปียกน้ำเข้ากับผ้าในมือ และอยู่นิ่งๆให้อีกฝ่ายเช็ดตัวให้

 

"วันนี้มามาเตรียมชุดใหม่ไว้ให้ด้วยนะ รับรองวันนี้เดรรี่ของมามาหล่อที่สุดครับ"

กอดเจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดแน่นๆ ก่อนจะบรรจงจูบเบาๆลงที่แก้มยุ้ยอมชมพู  ยิ้มหวานให้ก่อนจะพูดเหมือนที่เคยพูดประจำ

 

"มามารักเดรรี่เหมือนเดิมนะครับ สุดที่รักของมามา"

 

แขนกลมป้อมนั่นก็โอบกอดคออีกฝ่ายที่นั่งคุกเข่าชันขาอยู่เหมือนกัน

"เดรรี่ก็รักมามาครับ"ยิ้มหวานให้กันอย่างมีความสุข

 

"ไปครับ ไปแต่งตัว กินข้าวให้เรียบร้อยแล้วเดี๋ยวเราไปรับ.."ยังพูดไม่ทันจะจบประโยคเจ้าตัวเล็กก็ขัดขึ้นมาก่อน

 

"เชอะ..ใครเค้าจะอยากรีบไปหาคนที่ไม่รักษาสัญญากัน เป็นคนสอนเองแท้ๆว่าลูกผู้ชายต้องรักษาสัญญาแต่ก็ทำไม่ได้"

ปากแดงเล็กนั่นเชิดขึ้นเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าไม่ค่อยจะปลื้มกับการกระทำของคนที่ตนจะไปรับสักเท่าไหร่

 

"นี่แหนะเจ้าตัวเล็ก"

หยิกแก้มใสนั่นให้หนึ่งที โทษฐานอยากทำหน้างอนได้หน้ารักได้ใจดีนัก

 

"ทำเป็นพูดดี งอนจริงเร้อออ เดรรี่ก็รู้ว่าเค้าไม่ได้ตั้งใจนี่นา นะ..มันงานด่วนจริงๆ ที่สำคัญแป๊ปเดียวเอง เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว เดี๋ยวพอเราไปเดินเล่นซื้อของที่เดรรี่อยากได้กันแป๊ปนึง ก็ไปรับเค้าได้แล้วนะ ไม่เห็นจะนานเลย เหตุผลแค่นี้มีเหรอคนเก่งอย่างเดรรี่จะไม่เข้าใจเน๊อะ"

วงแขนโอบหลังเจ้าหนูเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ส่งยิ้มให้อีกฝ่ายที่ยังเชิดปากหันหน้าไปอีกทาง

 

"เห้อะ...ก็ได้ เข้าใจก็เข้าใจ...อ่อ...แต่วันนี้เดรจะเรียกเค้าว่าคุณ!ฐานะอยากเป็นมนุษย์ทำงานดีนัก..ท่าทางจะชอบให้ใครเรียกว่า คุณ.ตื้ด..ค่ะ คุณ ตื้ด ขา  หิวรึยังค่ะ คุณมัล..อ๊ะ!!วันนี้เดรรี่จะไม่เรียกชื่อเค้านี่นา..นั่นแหละๆๆสรุปว่าเดรรี่จะลงโทษคุณละกันวันนี้ อ่อ และก็ไม่ได้เรียกว่างอนนะ!"

"อ่อ...อีกอย่างนะมามา วันนี้มามาต้องร่วมมือกับเดรรี่ด้วย!!ถือว่าเป็นของขวัญให้เดรรี่น้า..นะนะนะ"

เมื่อคิดว่าเหตุผลอาจไม่เพียงพอเลยอ้างเอาเป็นของขวัญไปซะงั้น ก็มามาสัญญาแล้วนี่นาว่าจะตามใจ เดรรี่ก็ต้องใช้สิทธินั้นอย่างเต็มที่สิ!

 

และเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังขนาดนั้น แถมสัญญาไปแล้วอีก เอาก็เอา เฮ้อ ว่าแล้วว่าของขวัญปีนี้เจ้าตัวต้องเลือกอย่างดี...เฮ้ออ คุณก็คุณ

---------------------    ---------------------    ---------------------    ---------------------

คนทั้งสองคนพากันเลือกซื้อของกันอย่างสนุกสนาน ทั้งของขวัญของเจ้าตัวเล็ก ของตกแต่งต้นคริสมาสต์ที่บ้าน และก็ของขวัญของคุณด้วย จนเวลาล่วงเลยมาจนใกล้เวลาที่นัดไปรับคุณที่ทำงานกันแล้ว

แต่แล้วบรรยากาศที่สว่างสดใสก็เป็นอันต้องเปลี่ยนไปเมื่อหนุ่มผมดำรับโทรศัพท์สายสำคัญจาก ‘นักโทษจำเป็น' ขึ้นมา

พยักหน้ารับคำคนในสายนิดหน่อยจึงวางลง พร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถามของเจ้าหนูจำไมข้างๆ

 

"อืมเดรรี่ครับ มามาว่าเราไปหาอะไรกินกันก่อนไม๊ครับ มามาว่าเราต้องหิวแล้วแน่ๆเลยใช่ม้า"

 

"ทำไมล่ะฮะ คุณโทรมาเหรอฮะ ทำไมอ่ะ เลทแหงๆเลยใช่มั้ยฮะ"

หน้าสวยยู่ลงทันที อีกฝ่ายต้องรีบหาข้อแก้ตัวแทนปลายสายอย่างเร่งด่วน

ทีเรื่องอย่างนี้ฉลาดเป็นกรด ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็จับพิรุดสรุปเอาเองเสร็จสรรพ แต่ไหงไม่เข้าใจเหตุผลก็ไม่รู้

 

"อืม คุณเค้าโทรมาบอกว่าคงสายหน่อยน่ะ แต่มามาว่าก็แป๊ปเดียวเอง หรือเราจะรอคุณเค้าไปทานข้าวด้วยกันดีครับ ระหว่างนี้ก็ไปหาอะไรกินกันเล่น"

 

หนูน้อยทำหน้าครุ่นคิดนิดนึง ก่อนจะจำยอมรับเหตุผล

 

"ก็ได้ฮะ เดรรี่อยากกินเค้กอ่ะ ไปคอฟฟี่ช็อปกันนะ"

ระหว่างกินค่อยคิดแผนแกล้งคุณคืนก็ได้ฟ่ะ คุณนะคุณ ใจร้าย!

 

เมื่อเห็นว่าเจ้าหนูไม่มีอาการร้องงอแงทำอะไรแปลกๆดังที่คาดก็แอบแปลกใจนิดๆ เดรรี่ไม่ใช่เด็กเรียบร้อยขนาดนี้แน่ๆ เค้าเลี้ยงมากับมือทำไมจะไม่รู้ เพียงแต่ว่ายังไม่รู้ว่าเจ้าตัวเล็กกำลังคิดจะทำอะไรนี่น่ะสิ...เอาเถอะอย่างน้อยก็ยังดีที่ไม่งอแงน่า เรื่องหลังจากนี้ค่อยคิดเอาล่ะกัน

 

"ป่ะ อยากกินอะไรจะตามใจทุกอย่างเลยคร้าบ แต่อย่ากินเยอะนะ ต้องเผื่อท้องไว้กินข้าวกับคุณเค้าด้วยนะครับ"

ไม่ลืมกำชับก่อนจะเดินเข้าไปในคอฟฟี่ช็อปร้านใกล้ๆ

 

---------------------    ---------------------    ---------------------    ---------------------

 

เสียงกรุ้งกริ้งของประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนต้อนรับออกมาของหนุ่มหน้าใสที่เค้าท์เตอร์ในร้านตามปกติ

เนื่องด้วยร้านคอฟฟี่ช็อปนี้เป็นกึ่งร้านกาแฟและร้านเช่าหนังสือ ภายในร้านจึงได้จัดไว้เป็นสองส่วน คือส่วนโซนที่เป็นชั้นหนังสือประมาณเกือบสิบชั้นใหญ่ๆ และอีกด้านเป็นที่นั่งของพวกคอกาแฟทั้งหลาย พร้อมทั้งสามารถนำหนังสือที่ตนเองสนใจมานั่งเปิดอ่านที่โซฟาฝั่งร้านกาแฟก็ได้ ลูกค้าที่ร้านนี้ส่วนมากจะเป็นเด็กมหาลัยที่มานั่งทำรายงานไปกินขนมอะไรเล่น คนวัยทำงานที่มานั่งพักผ่อน อ่านหนังสือจิบกาแฟอย่างสบายๆในวันหยุดสุดสำคัญของสัปดาห์ แต่ก็มีบางส่วนที่เป็นครอบครัวพากันมากินเค้ก เนื่องด้วยนอกจากกาแฟที่ขึ้นชื่อของร้านนี้แล้ว พวกคุ้กกี้เค้กของที่นี่ก็ชื่อได้ว่าเป็นของโฮมเมดซึ่งทำสดทุกวันเช่นกัน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่หลายๆคนจะติดใจกับสถานที่แห่งนี้จนกลายมาเป็นลูกค้าประจำ

ข้อมูลเหล่านี้เค้าเคยอ่านผ่านตาในหนังสือนิตยสารสักเล่ม ยังคิดอยู่เลยว่าสักวันต้องหาโอกาสมานั่งเล่นให้ได้ ดูจากรูปในนิตยสารกับสถานที่จริงนี่ต่างกันจริงๆ ของจริงนี่สุดยอด ท่าทางต้องมาบ่อยๆซะแล้ว

คิดขณะพาเจ้าตัวเล็กไปหามุมสงบๆนั่งกันสองคน ไม่นานก็มีพนักงานสาวออกมาต้อนรับ

แฮรี่สั่งลาเต้ร้อนไปแก้วนึง ส่วนเดรรี่ก็เลือกเค้กไปสามชิ้น-*-แหม ก็มันเลือกไม่ได้นี่นาน่ากินไปหมดเลย ทั้งมูสช็อคเนียนนุ่มละลายในปากนั่น ทาร์ตผลไม้สด พานาคอตตาสีเหลืองนวลราดหน้าด้วยสตอร์เบอรรี่นั่นอีก โอ๊ยเยอะไปหมด เลยเลือกมาแค่3ชิ้น โด่สามเอง จิ๊บๆๆ

กินข้าวกับคุณได้สบายๆ -*-

 

 

ที่เค้าท์เตอร์ร้านกาแฟที่ปกติจะไม่ค่อยมีเสียงอะไรกลับมีสียงคุยกันจุ๊กจิ๊กของพนักงานสาวๆทั้งหลายของเค้า

"นี่มาเรีย มันเกิดอะไรขึ้นรึไงวันนี้น่ะ พนักงานของเราถึงได้ทำท่าจะไม่อยากได้เงินเดือนกันขนาดนี้"

หนุ่มหน้าตาคมเข้มลูกครึ่งอังกฤษญี่ปุ่นในชุดเสื้อเชิ้ตขาวคาดผ้าที่เอวสีดำ เจ้าของร้านกาแฟชื่อดังร้านนี้เอ่ยถามพนักงานสาวคนนึงขณะที่มือกำลังชงกาแฟอยู่

"ทำไม หรือว่ามีดาราฮอลลีวู้ดมาเหรอไง ชั้นจะได้ไปขอลายเซ็นบ้าง"

พูดประชดกันซะงั้น

"โธ่บอสขา ไม่ใช่ดาราฮอลลีวู้ดหรอกค่ะ แต่...น่ารักชะมัดเลยค่าบอสสสสสสสสสส>.<"

"ห่ะ...-*-เหรอ....ถ้างั้นไปบอกคนอื่นๆด้วยนะว่า อยากดูก็ดูไป แต่อย่าไปส่งเสียงดังรบกวนลูกค้าคนอื่นล่ะกัน อ่อ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าให้ไปทำลายความเป็นส่วนตัวของเค้าด้วยนะ อย่าลืมว่าที่นี่ร้านกาแฟ..ไม่ใช่สวนสัตว์! ถ้าไม่ทำตามที่บอกก็เตรียมตัวเอาเงินค่าจ้างของเดือนนี้ไปเป็นเงินกองกลางซื้อของเข้าร้านล่ะกัน"

 

ว่าเสร็จแล้วก็หันไปจัดการงานต่อ ไม่ได้สนลูกน้องที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆเลย

 

โธ่บอสอ่ะ ดุจริงๆเลย พนันได้ว่าถึงเป็นดาราฮอลวู้ดบอสก็ไม่ไปขอลายเซ็นอย่างที่พูดหรอก! เชอะ!

เฮ้อ ไปบอกพวกนั้นก่อนที่จะโดนตัดเงินเดือนดีกว่า

 

"เฮ้มาเรี...อ้าว ไปซะแล้ว"

เมื่อมองไปไม่เจอพนักงานซักคน เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันคริสมาสต์ทำให้พนักงานเหลือน้อยอยู่แล้ว คิ้วเข้มดำเริ่มขมวดเป็นปมก่อนจะบ่นออกมาเบาๆ

 

"เฮ้อ หายไปหมด ถึงขนาดต้องให้เจ้าของร้านไปเสริฟเอง พ่อจะล่อเงินเดือนไม่ให้เหลือเลยเดือนนี้คอยดูสิ "

เนื่องจากเห็นว่ายังไม่มีลูกค้าใหม่เข้ามา จึงตัดสินใจเอาไปให้เอง

ดวงตาเหลือบมองเบอร์โต๊ะ ก่อนที่ช่วงขายาวจะก้าวไปยังจุดหมายที่อยู่ด้านในสุดติดกับมุมหนังสือ

ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ....

มากระจุกกันอยู่นี่นี่เอง...-*-สะกิดหลังเด็กผู้ชายที่เป็นพนักงานคนนึงเบาๆ

"อะไรเล่า แป๊ปนึงดิ"

ไม่ได้หันหน้ามา เพียงแค่ปัดมือออกก่อนจะมุ่งมั่นมองลอดชั้นหนังสือต่อไปเหมือนทุกๆคนที่ไม่มีใครสนใจผู้มาใหม่

มีแต่มาเรียคนเดิมที่เพิ่งเตือนเพื่อนเสร็จและกำลังจะกลับไปช่วยบอสยืนหน้าซีดเมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นใคร

 

"อื้ม...แป๊ปนึงเหรอ...ได้สิ แต่ไม่ต้องแป๊ปนึงหรอกนะ ฉันให้ตลอดไปเลย!ดูเสร็จแล้วก็เตรียมตัวไปเก็บของกลับบ้านได้"

คราวนี้แหละ ทุกคนหันขวับแทบไม่ทัน ก็เสียงมันคุ้นๆนี่นา!

"บอสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส!"

 

"ไม่ใช่มั้ง...ฉันให้โอกาสครั้งสุดท้าย รีบไปเฝ้าเค้าท์เตอร์และดูแลลูกค้าด้านหน้า ถ้าฉันไปเสริฟเสร็จกลับมายังเห็นใครอยู่แถวนี้..รับเงินเดือนและเตรียมตัวได้เลย"

พูดหน้านิ่งๆก่อนจะเดินไปเสริฟที่โต๊ะต้นเหตุ

 

แทบจะไม่ต้องหันไปมองอีกรอบให้เสียเวลา เพราะแต่ละคนวิ่งกลับกันไปแทบไม่ทัน ไม่มีใครหรอกที่จะอยากโดนออกจากร้านในช่วงคริสมาสต์ที่ต้องการเงินกันแบบนี้หรอกนะ

 

เมื่อเดินมาใกล้ๆโต๊ะจึงได้เห็น "ดารา" ที่เค้าว่ากัน ก็โอเคนะ ดวงหน้าเนียนล้อมกรอบด้วยเส้นไหมดำสนิทยาวละต้นคอเรียว ริมฝีปากบางแดงสดตัดผิวขาว แก้มใสอดชมพูนิดๆคงเพราะด้วยอากาศหนาวจากด้านนอก แต่สำหรับเค้าสิ่งที่ดึงดูดที่สุดคงจะเป็นดวงตาสีเขียวมรกตกลมโตที่กำลังมองออกไปนอกกระจกนั่นกระมัง

 

เมื่อรู้ตัวว่าแอบมองนานเกินไป จึงรีบเดินเอากาแฟเข้าไปให้

"ลาเต้ร้อนที่สั่งครับ ขอโทษครับที่มาเสริฟช้าไปหน่อย"ยิ้มตามปกติทำให้ดวงตาที่ไม่ได้โตอย่างฝรั่งทั่วไปตี่ลงนิดหน่อย

 

ดวงตาสีเขียวเบนเข็มมาจดจ้องที่ผู้มาใหม่ ศรีษะดำสนิทสั่นไปมา ปากแดงสดนั่นแย้มยิ้มออกมา

 "ไม่เป็นไรครับ ไม่ได้รอนานเลย แถมกำลังมองร้านเพลินๆเลย หนังสือเยอะดีนะครับ บรรยากาศก็ดีด้วย"

พูดชมอย่างที่ใจคิดจริงๆ

 

"ขอบคุณมากครับ ดีใจที่คุณชอบ ผมตั้งใจให้ลูกค้ารู้สึกสบายๆเหมือนอยู่บ้านน่ะครับ"

รู้สึกดีเมื่อร่างเล็กๆนี่ยิ้มจัง เพราะดวงตานั่นดูยิ้มไปด้วยกระมัง

 

"เอ๋....คุณเป็นเจ้าของร้านเหรอครับ"

เอียงหน้านิดๆเพราะรู้สึกแปลกใจที่เจ้าของร้านกาแฟที่แสนจะโด่งดังจะดูเด็กได้ถึงขนาดนี้

 

"หึ ทำไมครับ ผมดูแย่ขนาดไม่น่าจะเป็นเจ้าของร้านได้เลยเหรอ"

แอบขำกับสีหน้าที่ไม่ปิดบังความคิดของอีกคน

 

"อ๊ะ...ผมขอโทษครับ ไม่ได้ตั้งใจจะว่านะครับ ผมหมายความว่าคุณยังดูเด็กอยู่เลย เก่งจังครับที่มีร้านของตัวเองทั้งที่ยังหนุ่ม แถมร้านก็ดังมากซะด้วย" ดวงตาสีน้ำทะเลนั่นมีแววเสียใจอยู่ที่พูดทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด

 

"หึหึ ผมล้อเล่นครับ"

ริมฝีปากกว้างขำออกมากับท่าทีของอีกฝ่าย

 

คนตัวเล็กกว่าแอบหน้ายู่นิดๆเมื่อรู้ตัวว่าถูกแกล้ง

"ขอโทษทีครับที่แกล้ง ว่าแต่ผมดูเด็กมากเลยเหรอ ผมจะสามสิบแล้วนะครับ"

อาจจะเพราะด้วยมีเชื่อเอเชียผสมอยู่จึงทำให้เค้าไม่ดูแก่แบบฝรั่งทั่วไป

ยิ้มตาหยีขำกับดวงตาสีเขียวที่เผลอหลุดค้อนออกมา

 

"แถมจัดร้านได้ดีขนาดนี้แสดงว่าต้องเป็นคนที่ใส่ใจลูกค้าอย่างมาก และต้องเป็่นคนที่รักอาชีพนี้จริงๆอีกต่างหาก เยี่ยมจังครับ ผมก็เคยฝันอยากมีร้านกาแฟเป็นของตัวเองเหมือนกัน"

พูดชมยิ้มกว้างอย่างจริงใจ แถมใบหน้าเรียวดูมีประกายขึ้นอีกเมื่อเอ่ยถึงสิ่งที่ฝัน

 

ให้ตายสิเค้าไม่เคยเห็นผู้ชายที่หน้าตาหน้ารักหน้าจีบขนาดนี้มาก่อนเลยเหอะ รับประกันให้เลยว่าถึงไม่หลงหน้าตาแต่ก็ต้องหลงสเน่ห์เหลือล้นของคนๆนี้แน่ๆ ว่าแล้วก็จะแค่คิดอยู่ทำไม จีบเลยดีกว่า!

 

"จริงเหรอครับ แล้วคุณ...เอ่อ.."

 

"แฮรี่ เอ่อ แฮรี่ พอตเตอร์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

ว่าแล้วก็ยื่นมือออกไปตามมารยาท

 

"ไค เทลเลอร์ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก"

พอได้อยู่ใกล้ๆแล้วยิ่งได้กลิ่นกายที่หอมหวนชวนดมราวกับดอกไม้ป่ายาเสพติดของเหล่าผีเสื้อ ยิ่งอยู่ใกล้ ยิ่งชวนฝัน แล้วกับตัวเค้าตอนนี้ล่ะ กำลังเป็นเหมือนผีเสื้อเหล่านั้นรึเปล่านะ

 

---------------------                    ---------------------                    ------------------------------------

 

"ว่าแต่วันนี้วันอาทิตย์มาคนเดียวเหรอครับ"

ถ้ามาคนเดียวล่ะก็ โป๊ะเช๊ะ โสดชัวร์!

"อ๋อ เป......"ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็มีเสียงเล็กๆลอดมาทางด้านหลังของเจ้าของร้านร่างยักษ์

 

"มากับผมเองฮะ"เจ้าหนูผมทองกลับมาพร้อมหนังสือในมือสองสามเล่ม

 

"คิดอยู่เลยว่าหายไปไหน กำลังจะไปตามเราอยู่พอดีเลย"

เสียงใสเบนเข็มมาที่ร่างเล็กทันที รอยยิ้มกว้างถูกยกขึ้นแสดงความโล่งใจ

 

"ลุงเค้าเป็นใครเหรอฮะ"

เด็กน้อยเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม เดินมาเกาะขามามาพร้อมยกมือขอให้อุ้มขึ้นไปนั่งบนตัก

ซึ่งแฮรี่ก็ไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อยที่จะทำตาม ก็แหมขี้อ้อนจะตายไปเด็กคนนี้

 

ดวงตาสีเขียวสวยใสเหมือนกันเปี๊ยบ แต่ของเจ้าเปี๊ยกนี่ติดจะขี้หวงไปหน่อยมั้ง แถมใครเค้าแก่ถึงขั้นลุงฟ่ะ!

 

"สวัสดีน้าเค้ารึยัง หือ แล้วทำไมไปเรียกเค้าว่าลุงอย่างนั้น"

เสียงหวานติดจะเข้มขึ้นนิดเมื่อถึงเวลาสอนคนในอ้อมกอด แต่ก็ไม่ได้นับว่าเป็นการดุเลยสักนิดสำหรับเดรรี่

 

"สวัสดีครับ น้าชื่อไค เป็นคนทำเค้กพวกนี้เอง ของหนูสั่งใช่ม้า"

กำลังคิดอยู่เลยว่าหนุ่มหน้าสวยคนนี้จะกินคนเดียวสามชิ้นเลยเหรอ เยอะไปม้าง

 

เดรรี่หันหน้ามามองคนฝั่งตรงข้ามทั้งๆที่นั่งกอดมามาของตนอยู่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แถมสายตานั่นก็ไม่ได้ดูไว้ใจเค้ามากขึ้นเลย

ไคเลยตัดสินใจชวนคุยต่อ ทำคะแนนน่าทำคะแนน เค้าไม่ได้เกิดเป็นโลลิค่อนขึ้นมาตอนนี้หรอก ยังไงเด็กคนนี้ก็น่าจะเกี่ยวข้องกับเด็กหนุ่มที่เค้าสนใจอยู่ไม่น้อย ไม่ญาติก็น้องชายมั้ง แต่น่าจะญาติมากกว่านะผมไม่เห็นสีเหมือนกันเลย

 

"เราชื่ออะไรครับ ไม่เห็นแนะนำตัวเลย"

ส่งยิ้มหวานบาดใจสาวให้รอบนึง ลองใช้ดูเผื่อมันจะใช้มัดใจเด็กได้บ้างน่ะ

 

"เดรรี่ มัลฟอย"ใบหน้าเล็กยังคงนิ่งเหมือนตุ๊กตาไม่มีรอยยิ้มเลยสักนิด

 

"หืม ยินดีที่ได้รู้จักนะเดรรี่"

คนละนามสกุลกันนี่ มากับหลานวันอาทิตย์งั้นเหรอ..โสดโว้ยยยย!!!เย้!!!

ว่าแต่...มัลฟอยเหรอ...มันคุ้นๆยังไงอยู่นะ

 

"คุณไคนั่งก่อนก็ได้นะครับ เห็นยืนตั้งนานแล้วเดี๋ยวเมื่อยซะก่อน"

แฮรี่ผายมือออกที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ตอนแรกเป็นที่ของเจ้าตัวเล็กนี่ แต่ตอนนี้กลับยึดตักเค้าไว้แล้ว

แถมท่าทางถ้าไม่ออกจากร้านไม่มีทางเปลี่ยนที่แน่ๆ

 

ซึ่งไคก็รับคำทันที แหมรออยู่แล้ว

แต่แค่เลื่อนเก้าอี้ออกเตรียมจะนั่งก็มีเสียงๆนึงดังขัดขึ้นอีก

 

"อ้าว เป็นเจ้าของร้านนี่ว่างขนาดมานั่งดูแลแขกทีละคนเลยเหรอฮะ ดูแลดีจังนะฮะ"

เห๊อะ ไอ้หมอนี่ จริงๆเค้าเลือกหนังสือเสร็จตั้งนานแล้ว แต่กะจะดูให้แน่ใจก่อนว่าไม่ได้เข้าใจผิด กะจะมายุ่งกับมามาเค้าอ่าดิ ไม่มีทาง!!

มากับมามาสองคนทีไรทำไมชอบมีแมลงแปลกๆมาเกาะแกะอยู่เรื่อยเลยนะ น่ารำคาญ!!

 

"อ๋อ พอดีวันนี้แขกไม่ค่อยมีน่ะ เค้าไปเที่ยวกันหมด น้าเลยว่างเป็นพิเศษ ไหนว่าแต่เรา อ่านหนังสืออะไรเอ่ยขอน้าดูหน่อยสิ"

รู้หรอกว่าหวง แต่ไม่สนใจหรอกก็แค่นิสัยก็เด็ก ร่างสูงเอื้อมมือไปหยิบหนังสือขึ้นมาดู

 

.......อะตอมมิกแพลนของพวกเกย์ชอบหลีผู้ชายหน้าสวย......

........ระเบียบวิธีวิจัยแมลงเจ้าชู้จีบคนไปทั่วทางฟิสิกส์..............

.........รวมวิธีการลงมีดอย่างมีจังหวะตามทฤษฏีของชีววิทยา.....-*-

 

นี่มันเด็กอะไรกันเนี่ย!!!โดยเฉพาะอันสุดท้ายนี่มันอะไรกัน-*-

 

หึหึ ไอ้บ้า ทำมาเป็นขอดู อึ้งอ่าดิ เชอะ ถ้าคิดจะมาชวนคุยเรื่องโง่ๆหลอกเด็กนี่ไปเลยไป๊

จริงๆก็ไม่ได้อ่านพวกนี้บ่อยนักหรอก แต่หมั่นไส้คนน่ะเลยเลือกมา

 

 

แฮรี่เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป เลยชะโงกหน้าไปดูหนังสือ ก่อนจะหันมามองหน้าคนในอ้อมกอด

ยิ้มนิดๆ ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆก้มหน้าลงไปกระซิบที่ข้างหูเจ้าหนูที่กินเค้กอย่างสบายใจเชิบ

"ทำอะไรไปบ้างอ่ะเราน่ะ"

 

หมูตัวน้อยหันหน้ากลมป้อมที่กำลังกินเค้กอย่างเอร็ดอร่อยมา ก่อนจะยิ้มนิดๆและพูดว่า

"เปล่าซักกะหน่อย แค่โทรไปหาคนๆนึงบอกว่า มามากำลังแนะนำตัวในฐานะแฮรี่ พอตเตอร์..ก็เท่านั้น"

 

ว่าแล้วไง...เฮ้อ...เดี๋ยวขานั้นต้องเข้าใจผิดอีกแหงๆ เอาเข้าไปสิ

 

"เอาอีกแล้วนะเราน่ะ มามารู้น่าว่าอะไรเป็นอะไร"

 

เมื่อมามาเริ่มดุเดรรี่เลยรีบหันไปหาคนที่ยังอึ้งอยู่

"น้าฮะ ผมอยากได้นมเย็นปั่นอ่ะ น้าไปเอาให้หน่อยได้ไม๊ฮะ"

 

"หืม ได้สิ รอเดี๋ยวนะ"

เมื่อพูดมาพร้อมรอยยิ้มสวยชักจะไม่แน่ใจซะแล้วว่าเด็กนี่มันคิดอะไรอยู่กันแน่ฟ่ะ

แต่ก็ไปเอานมมาก่อนแล้วค่อยว่ากันดีกว่า

 

"รบกวนด้วยนะครับคุณไค"

ยิ้มสวยให้อีกฝ่าย ดีเหมือนกันอยู่กันสองคน เค้าจะได้เคลียร์กับเจ้าหนูนี่ให้เรียบร้อย ไม่รู้ว่าทำอะไรไปบ้าง

 

"มามารู้แต่คนอื่นเค้าไม่รู้นี่นา ว่าแต่ทำไมมามาต้องบอกว่าตัวเองเป็นแฮรี่ พอตเตอร์ด้วย ทั้งที่ไม่ใช่!"

เมื่อไคเดินไปแล้ว คราวนี้เจ้าหนูจึงเริ่มหันมาจัดการคนของตัวเองต่อ

 

"ไม่ใช่นะเดรรี่ มามาก็แค่ไม่อยากมานั่งอธิบายให้ยุ่งยาก"

 

"มามาพูดอย่างนี้ไม่ดีต่อคุณเลยนะ ถ้าคุณมาได้ยินมามาคิดว่าคุณจะเสียใจไม๊"

จริงๆเค้าก็เข้าใจมามาเค้าอยู่หรอก ก็ถ้าพูดว่ามัลฟอยที มีเหรอจะมีใครไม่รู้จัก

คุณของเค้าดังจะตาย ทั้งหล่อ ทั้งเก่ง ทั้งเท่ห์ เพื่อนๆที่ห้องเค้างี้กรี้ดกันตรึม

ส่วนมามาเค้าก็ดังจะตาย เรื่องปีศาจอะไรนี่ขอให้บอก มามาเค้ามือปราบมารอันดับต้นๆของโลกพ่อมดเลยนะ

แถมน่ารักสวยใสซะขนาด หนุ่มๆสาวๆนี่ก็กรี้ดกับเพียบเหมือนกัน แต่แค่ในโลกพ่อมดนะ

เพราะมามาเค้าอ่าดิ ไม่ค่อยจะชอบออกงานพวกมักเกิ้ลสักเท่าไหร่ทำให้คนอื่นในโลกมักเกิ้ลไม่ค่อยรู้จักหน้า

อ่อ แต่ไม่ต้องห่วงเรื่องจะมีคนมาเกาะแกะคุณทำให้มามาเค้ารำคาญใจหรอกนะ

เพราะคุณเค้าเองก็ไม่ได้ออกงานบ่อยนักหรอก แถมทุกครั้งที่คุณเอามามาไปออกงานด้วยก็จะเกาะติดตลอด

ทำให้เค้ารู้กันไปหมดว่า คุณน่ะ "รักและหวงเมียอย่างกับจงอางหวงไข่"

ถึงขั้นหนังสือพิมพ์ยังกล้าเอาไปแซว

 

"โอเค คราวนี้มามาผิดก็ได้ แต่มามาอยากให้เรารู้ไว้ว่า มามาไม่ได้คิดจะดูถูกหรือไม่ภูมิใจในตระกูลของคุณ เพียงแต่ว่าถ้ามามาบอกไปเค้าก็ต้องถามเรื่องเรา ใช่มั้ยเดรรี่"

แฮรี่หันมาพูดกับลูกด้วยสีหน้าจริงจัง

 

"คราวที่แล้วเดรรี่ก็เห็น ว่าคนเค้ามองเรายังไง มามาไม่อยากให้เราต้องถูกคนมอง มามาแคร์เรามากที่สุดนะ"

 

เจ้าหนูเมื่อรู้เหตุผลจริงๆถึงกับเงียบไปเหมือนกัน โอเค เค้ารู้ตัวว่าครอบครัวตัวเองแปลกที่มีทั้งมามาและคุณที่เป็นผู้ชาย

แต่ก่อนเค้าก็ยอมรับว่ารู้สึกไม่ชอบเหมือนกันเวลามีคนมองตัวเอง แต่ถ้ามาคิดดูแค่คุณกับมามารักเราก็พอแล้ว คนอื่นจะเป็นยังไงก็ชั่งสิ เราเป็นเรา แค่นี้ก็พอ คนอื่นไม่เกี่ยว เพราะถ้ามัวแต่สนคนอื่นดูถูกตัวเอง แล้วความรักความภูมิใจที่มามาและคุณมอบให้ล่ะ มันก็เท่ากับว่าเค้าไม่เห็นคุณค่าของมัน จริงไม๊

 

"มามาฮะเดรขอโทษที่ว่ามามา...ขอบคุณมามามากฮะที่คิดถึงความรู้สึกของเดรรี่ แต่ตอนนี้เดรรี่เลิกแคร์คนพวกนั้นไปแล้วล่ะ มีแค่มามากับคุณก็พอแล้ว"

เจ้าหนูยืนบนตักมามาของตัวเองก่อนจะกอดแน่นๆ เริ่มคิดถึงคุณซะแล้วซิ

 

"หึหึ เจ้าหนูของมามาโตขึ้นแล้วนะเนี่ย"ยิ้มบางๆกอดตอบเจ้าตัวเล็ก

 

"อะแฮ่ม นมสดเย็นมาแล้วครับ"

ไควางนมลงตรงหน้าเจ้าหนู

 

ไอ้บ้านี่ มาขัดจังหวะสวีทซะได้-*-ต้องจัดการ

"มามาฮะ ดื่มกาแฟเถอะฮะ"จงใจเน้นเสียงตรงคำขึ้น

 

"หืม...มามา...เหรอ...."

ไคมีอาการงงเล็กน้อยกับชื่อที่เจ้าหนูใช้เรียกญาติของตัวเอง

 

"อื้ม ก็มามาเป็นมามาของผมนี่นา"ยิ้มนางฟ้าที่นานๆทีจะใช้นะเนี่ย นายควรภูมิใจนะนายไค

 

แต่ไคกลับคิดว่ายิ้มนางฟ้าแต่หางดำๆที่โผล่มานั่นมันปีศาจนี่นา-*-

 

"หืม เป็นคำเรียกพี่ภาษาอะไรเหรอ"

ยังแถไปได้ต่อ

 

"เป็นคำภาษาอาหรับน่ะครับ"

อันนี้แฮรี่เลือกเป็นคนพูดขึ้นมาเอง

 

"แต่ไม่ได้แปลว่าพี่นะ มันแปลว่าแม่น่ะ!!"

อีกประโยคที่ต่อท้ายน่ะเสียงเจ้าตัวเล็กชัดๆ

 

ไคหันขวับไปมองหน้าแฮรี่ แต่ก็ไม่เห็นร่องรอยความผิดปกติใดๆ ยังนั่งส่งยิ้มจิบกาแฟเหมือนเดิม

เดี๋ยวนี้เค้าเรียกพี่ชายว่าแม่กันแล้วเหรอฟ่ะ-*-

 

"หืม แล้วทำไมถึงเรียกแฮรี่อย่างนั้นล่ะ เค้าเลี้ยงเรามาเหรอฮึ?"

ยังคงเก็บพิรุดถามต่อเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

 

-*-ไอ้นี่มันโง่ หรือดื้อด้านกันแน่ฟ่ะ

 

"ก็เพราะมามาเป็นของคุณไงล่ะ"

เด็กน้อยเลือกที่จะตอบอย่างสบายๆบ้าง นั่งดูดนมเย็นไปต่อ

 

"พูดเพราะๆหน่อยเดรรี่ คุณไคเค้าแก่กว่าเรานะ"

แฮรี่เริ่มดุลูกตัวเองเมื่อเห็นว่าเจ้าหนูชักจะพูดไม่เพราะใหญ่แล้ว

แก้มกลมมุ้ยลงนิดๆ

 

"คุณ?"

ไคยังคงงงอยู่ แถมมากขึ้นกว่าเดิมอีกตั้งหาก

 

"คุณก็คุณดิ..ครับ"

โด่ ถ้าไม่เห็นตาเขียวๆของมามาดูเข้มขึ้นเค้าไม่มีทางพูดว่าครับกับคนที่ตั้งใจจะหลีมามาหรอกนะ

 

"คิก.. ...เอ่อ คือเจ้าหนูแกหมายถึง..."

แฮรี่แอบขำที่ยังไงๆเจ้าตัวเล็กนี่ก็ไม่มีทางพูดชื่อนั้นออกมาเด็ดขาด เพราะได้ปฏิญาณเอาไว้แล้ว

เลยคิดว่าจะบอกเองดีกว่า แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรเสียงสาวๆก็ดังขึ้นอีก แถมไม่ใช่แค่พนักงานในร้านเค้าซะแล้ว

มันรวมไปถึงเสียงซุบซิบของลูกค้าสาวๆทั้งหลายด้วย

 

ไคหันไปมองทางต้นเสียง ที่หน้าร้าน มองออกไปนอกกระจกใส แล้วก็ได้พบกับ ชายหนุ่มผมทองรูปร่างสูงโปร่งกำลังลงจากรถในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกไทด์เรียบร้อย กำลังถอดสูทแล้วยื่นให้เลขาอีกคนที่รอรับอยู่ ขายาวทั้งสองก้าวเข้ามาในร้านกาแฟของเค้าอย่างไม่ลังเล

ใบหน้ามีร่องรอยของความกังวลใจ แต่แล้วเมื่อหันมาทางที่เค้านั่งดวงตาสีเทาเข้มก็ดูโล่งใจขึ้นนิดนึง ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาอีกรอบเมื่อมองมาทางเค้า

 

ไม่มีใครจะไม่รู้จักหน้านายเดรกโก มัลฟอย เจ้าพ่อธุรกิจชื่อดัง ผู้มีทั้งบ่อน้ำมัน เหมืองทอง ฟาร์มไข่มุก และกิจการอีกมากมายหลายหลากเป็นของตัวเองทั้งยังหนุ่มยังแน่น

 

มัลฟอยเหรอ.....อ๋อ ถึงว่าว่าเจ้าหนูนี่ได้กิริยาการหวงก้างนี่มาจากใคร นี่มันแววตาแบบเดียวกันที่ใช้มองเค้าเด๊ะ

หรือว่าคุณที่ไอ้หนูนี่พูดถึงคือ....

 

ไม่ทันจะได้คิดอะไร ผู้มาใหม่ก็เดินมายืนที่โต๊ะที่เค้าอยู่ พร้อมกับสายตาของทุกๆคนในร้าน

 

"กว่าจะมานะ [คุณพ่อ]"

เดรรี่จงใจใช้คำนี้ ทั้งที่ปกติไม่เคยเรียกอย่างนี้สักครั้ง

แล้วก็อ้าแขนออกให้เดรกโกรับไปอุ้ม

 

พ่องั้นเหรอ...แล้วแฮรี่อ่ะ แต่คนละนามสกุลกันนะ ไม่แน่อาจจะเป็นลูกเลี้ยงอีกคนก็ได้

ยังคิดเข้าข้างตัวเองต่อไป

 

"ไปกันเถอะแฮรี่ ฉันมารับกลับ"

เดรกโกไม่มีท่าทีสนใจอีกคนที่นั่งอยู่ในโต๊ะเลยสักนิด แถมรีบชวนให้กลับซะงั้น ทั้งที่เค้กในจานยังเหลืออยู่เลย

 

เฮ้อ....พอกันพ่อลูก ไม่รู้จะหวงอะไรนักหนา ก็บอกว่าดูแลตัวเองได้ แถมท่าทางไคก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายสักหน่อย

 

"ใช่ฮะมามา กลับเหอะ เดรรี่หิวข้าวแล้ว และมันก็ถึงเวลาของครอบครัวเราแล้วนะฮะ"

 

แฮรี่ถอนหายใจนิดนึงกับความเอาแต่ใจของพ่อลูกคู่นี้ เหมือนกันเป๊ะ! ไม่น่าให้มัลฟอยช่วยเลี้ยงเลย ให้ตายสิ

 

"คุณไคครับ งั้นวันนี้ผมขอตัวก่อนนะครับ ขอโทษจริงๆนะครับ ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันเลย ไว้คราวหน้านะครับ"

หันไปยิ้มให้เพื่อนใหม่อีกรอบ

 

เดรกโกอุ้มเดรรี่เดินนำไปจ่ายเงินที่เค้าท์เตอร์ทิ้งให้แฮรี่จัดการร่ำลาให้เรียบร้อย

 

"ไม่เป็นไรครับ ไม่เห็นต้องขอโทษเลย ผมสิรบกวนเวลาส่วนตัวของคุณกับหลานซะนานเลย"

 

"อ๋อ..เดรรี่ไม่ใช่หลานหรอกครับ รายนั้นน่ะลูกผมเอง"

แฮรี่พูดพร้อมยิ้มรับอย่างเต็มภาคภูมิ ก็มีลูกน่ารักมากทั้งทีนี่นา ใครจะไม่ภูมิใจ

แต่ไคถึงกับอึ้งไปเลย สมองหยุดการประมวลผลชั่วขณะ

 

"มามาฮะ ไปเหอะ"เดรรี่วิ่งกลับมาเรียก พร้อมร่างของผู้เป็นพ่อด้านหลัง

 

"ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ"

ก้มหัวให้นิดนึง ก่อนจะเดินออกไปกันตามประสาครอบครัวแสนสุข

 

ไคได้แต่ก้มหัวตอบนิดๆแต่ยังงงอยู่กับคำตอบของอีกฝ่าย

 

"บอสขา บอสรู้จักครอบครัวมัลฟอยด้วยเหรอค่ะ"

มาเรียผู้กล้าวิ่งเข้ามาหาทันทีที่ทั้งสามคนเดินออกไป

 

"หืม...อะไรนะ"

 

"แหม บอสก็ ก็เดรกโก มัลฟอย แฮรี่ มัลฟอย และก็เดรรี่ มัลฟอยไงค่ะ ทำเป็นงงไปได้ เค้าดังจะตาย ใครๆก็รู้จัก ว่าแต่วันคริสมาสต์อย่างนี้คงไปฉลองกันสินะ น่าอิจฉาชะมัดดดดด>.< แต่ก็ยังดีที่ได้เห็นตัวจริงใกล้ๆ เดรกโก มัลฟอยหล่อ เท่ห์ เข้มที่สุดดดด"

สาวน้อยหันไปกรี้ดกร้าดกับเพื่อนๆในร้านต่อ ปล่อยให้บอสของตัวคิดกับคำพูดของตัวเองไป

 

....มามาของคุณ......สินะ

 

---------------------    ---------------------    ---------------------    ---------------------

 

ภายในรถลิมูซีนสีดำปราบเต็มไปด้วยความเงียบ

 

เดรรี่สะใจที่ได้ชนะไอ้ญี่ปุ่นยักษ์นั่น ส่วนแฮรี่ยังคงเงียบเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงกดดันของคนที่นั่งข้างๆ

โกรธอะไรอีกนะ ยังไม่เห็นได้ทำอะไรสักกะนิด

 

แต่แล้วฝ่ายที่ทนไม่ได้ต้องเริ่มชวนคุยก่อนก็เป็นหนุ่มผมทอง เนื่องจากเก็บอารมณ์มาตั้งแต่ในร้านแล้ว

 

"เค้กอร่อยมากเหรอ"

 

"หืม....ก็....ดี"ทำไมถึงถามเรื่องนี้ฟ่ะ-*-

 

"ขนาดที่ว่าต้องมากินอีกเลยเหรอ"

 

อ่อ............หึ............พอกันพ่อลูก

เอาเถอะ...แกล้งสักหน่อยจะเป็นไรล่ะ เมื่อกี้อยากเสียมารยาทกับคุณไคทำไม

 

"อื้ม อร่อยแหละ แถมบรรยากาศก็ดีด้วย"

หันมายิ้มให้เหมือนไม่มีอะไร นั่นยิ่งทำให้เดรกโกเซ็งจัด

 

ร่างสูงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณว่าอีกฝ่ายรับสายแล้ว จึงกรอกเสียงลงไปอย่างช้าๆชัดๆ

"ฟรานซิสเดี๋ยวจัดการงานที่บริษัทเสร็จแล้วช่วยไปเหมาซื้อเค้กที่ร้านเคเฟเลออามัวร์ที่ถนนเบรนเลนมาให้หน่อยนะ อ่อ และต่อจากนี้ก็ส่งคนไปซื้อมาทุกวันเลยนะ คุณแฮรี่ชอบน่ะ..แค่นี้แหละ ฝากด้วยนะ"

 

แฮรี่ตาโตกับประโยคคำสั่งของอีกฝ่าย รีบหันมาคว้าโทรศัพท์ไป แต่ก็ไม่ทันเพราะฝ่ายตรงข้ามได้วางสายไปแล้ว

จะกดโทรออกก็โดนยึดโทรศัพท์เครื่องเล็กคืนไปก่อน

 

"นี่นาย!!!เอาอีกแล้วนะ"

เมื่อทำอะไรไม่ได้จึงหันมาคุยกับตัวต้นเหตุ

"อะไร ฉันทำอะไร นายอยากกินฉันก็แค่ให้คนซื้อมาให้ อ่อ ส่วนบรรยากาศอย่างนั้นน่ะ กลับไปถึงบ้านแล้วชั้นจะเสกให้ห้องนึง แบบนั้นเป๊ะ เอาไว้ให้นายโดยเฉพาะ ทีนี้ไม่ได้ต้องที่นั่นแล้วนะ"

พูดจบก็หันหน้ามองตรงเป็นอันว่าตกลงตามนั้น

 

"นายนี่มัน...โอ้ย...บ้า บ้า บ้า!ฉันไม่ไปแล้วก็ได้ โทรไปบอกฟรานซิสใหม่เลยนะ ส่วนห้องเหิ้งที่บ้านก็ไม่ได้ต้องเสกเพิ่มอีกนะ แค่นี้ก็เยอะจะแย่ เดี๋ยวป้าแม่บ้านเป็นลมกันพอดี"

เค้านี่แพ้หมอนี่ตลอด

 

"ก็แค่นั้น..."

หึ คิดจะแกล้งเค้าน่ะได้ แต่ต้องไม่ใช่กับเรื่องนี้ และกับไอ้หนุ่มที่ไหน!

เดรรี่ก็บอกแล้วว่าแฮรี่น่ะเป็นของคุณคนเดียว!

เดรกโกหันไปจัดการแป๊ปนึงก็เรียบร้อย หันมามองหน้าที่รักที่ทำหน้างอนแก้มป่องกอดอกอยู่

 

หึ...ท่าเหมือนเจ้าเดรรี่เวลางอนเด๊ะ!อย่างนี้ต้อง...

 

จุ๊บ!!?!!

 

แฮรี่ตะครุบแก้มแทบไม่ทัน

"อีกแล้วนะ!~"

หันไปแง้วใส่แฟนตัวเอง

 

"อย่างอนนะ ก็แค่ไม่ชอบให้ใครมาทำอย่างนั้นใส่นาย ที่สำคัญเจ้านั่นไม่รู้อีกต่างหากว่านายน่ะเป็นแฮรี่ มัลฟอย!"

ดวงตาสีเทาวาวโรจน์เมื่อนึกถึงคนที่คิดจะมายุ่งกับคนของเค้า

 

"ขอโทษ...."

แฮรี่เอ่ยเสียงอ่อน..เค้าก็ผิดต่อเดรกโกจริงๆแหละ

 

"ฉันไม่ได้ว่านาย เรื่องที่นายบอกเค้าอย่างนั้นฉันเข้าใจน่า เลิกพูดเรื่องนี้กันเถอะ ดีกันนะ"

จับศรีษะของอีกฝ่ายมาจูบลงเบาๆ ไล่ลงไปที่แก้มเนียนใส และกำลังจะประทับลงที่ริมฝีปากแดงสดยั่วตาเบื้องหน้า

 

"อะแฮ่ม!!!ผมอยู่ด้วยนะครับ"

เมื่อเจ้าตัวเล็กปล่อยให้ง้อกันเรียบร้อย จึงปีนขึ้นไปนั่งบนตักของมามาสุดที่รักพร้อมนั่งกอดอกจ้องหน้าเดรกโก ก่อนจะพูดออกมา

 

"คุณขอบคุณเดรรึยัง ถ้าเดรไม่โทรบอกป่านนี้คุณก็ยังทำงานปล่อยให้แมลงหวี่ไคมันมาตอมมามาอยู่แหงๆ"

ทำท่าทางทวงบุญคุณ

 

มัลฟอยเลยจุ๊บที่แก้มใสนั่นแรงๆทีนึง

"ขอบคุณครับเดรรี่ของแด๊ดดี้ ว่าแต่เราเลิกเรียกคุณได้แล้วแด๊ดดี้ไม่ชอบ"

 

"อ่ะ...ก็ได้ๆๆๆ ยกโทษให้เพราะว่ามารับมามาทันหรอกนะ"

"55คร้าบ ขอบคุณมากนะพ่อลูกรัก ไปเตรียมตัวลงกันเถอะ จะถึงร้านอาหารแล้ว"

---------------------    ---------------------    ---------------------    ---------------------

 

 

เมื่อทั้งหมดกินข้าวเสร็จก็ไปเลือกต้นคริสมาสกัน แล้วพากันมาช่วยกันแต่งกันที่บ้านจนเย็น

เมื่อเสร็จแล้วแฮรี่ก็ลงครัวทำกับข้าวเอง ซึ่งมีสองพ่อลูกเป็นลูกมือ

เมื่อกินข้าวกันเสร็จก็พากันอาบน้ำมานั่งเล่นเกมส์จนเวลาล่วงเลยมาจะถึงเที่ยงคืน

 

....5....

....4....

.....3...

....2.....

 

เสียงแห่งความสุขสามเสียงช่วยกันนับถอยหลังดังขึ้นเรื่อยๆ

เจ้าตัวเล็กนั่งอยู่บนตักของหนุ่มผมดำที่มีหัวหน้าครอบครัวอีกคนซ้อนหลังอยู่

 

...1.....

...0...

 

จุ๊บ!!~ จุ๊บ!!~

 

"Merry X'mas ฮะแด๊ด มามา"

หลังจากลุกขึ้นจากอ้อมกอดไปจุ๊บแก้มแด๊ดกับมามาเรียบร้อยเจ้าตัวเล็กก็โผเข้าไปกอดทั้งสองคนตรงกลาง

 

"คร้าบ เดรรี่ที่รัก รู้มั้ยทำไมมามากับแด๊ดดี้ถึงตั้งชื่อเราว่า เดรรี่"

แฮรี่เป็นคนจูบแก้มเนียนใสของเจ้าตัวเล็กคืนก่อน

 

"หืม มันมาจากเดรกโก+แฮรี่ใช่มั้ยฮะ"

เจ้าหนูยิ้มรับชื่อที่ตั้งขึ้นมาจากความรัก

 

"ใช่สิครับ นอกจากจะเป็นศูนย์รวมความรักของแด๊ดกับมามานะ เดรรี่ยังแปลได้อีกย่างว่า ทุกวันใช่ม้า"

แฮรี่เสริมให้

 

"มันเลยแปลรวมว่า...เราจะเป็นศูนย์รวมความรักของแด๊ดกับมามาทุกๆวันจนตลอดไปไงครับ ทุกครั้งที่มีคนเรียกเราจะได้รู้ว่าเราน่ะเป็นที่รักเสมอนะครับ"

และสุดท้าย เดรกโกก็ตอบอีกความหมายพร้อมมอบจุมพิตเบาๆลงที่แก้มเนียนอีกข้างต่อจากแฮรี่

 

"รักเดรรี่นะครับ มีรอยยิ้ม มีความสุขทุกๆวันนะครับ"

ว่าแล้วก็สลับข้างกันจุ๊บเบาๆพร้อมๆกันที่แก้มเจ้าลูกตัวดี

 

"เดรรี่ก็รักทั้งสองคนทุกๆวันเหมือนกันครับ^^"

 

 

MERRY CHRISTMAS

 

&

 

HAPPY NEWYAER

ครับทุกๆๆคน!!!!!!!!

 

 

Talk:กลับมาแล้วค่า~ ^O^พึ่งเห็นค่ะ ว่าตัวเองยังไม่ได้เอาตอนพิเศษอันนี้มาลงในบล็อกเลยเอาเป็นว่าใครเคยอ่านแล้ว..อยากอ่านอีกรอบเพื่อบิ๊วอารมณ์ภาคสองก็ได้นะค่ะ(น่านว่าไป ฮา)ส่วนใครไม่เคยอ่านก็มารู้จักหนูเดรลี่ของเรากันนะค่ะ ^^แล้วก็...สวัสดีปีใหม่ไทยแทนละกันนะค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ   ระหว่างนี้ก็วิ่งไปแต่งฟิคให้คุณกี่วี่ต่อดีกว่า ฮี่ๆ  

edit @ 24 Mar 2010 00:49:35 by KILLAU

Comment

Comment:

Tweet

อะไรจะน่ารักขนาดนี้เนี่ย ><

#7 By peem (103.7.57.18|171.4.184.172) on 2012-09-30 19:08

น่ารักมากเลย ^////^

#6 By '__Aqualoxxx on 2011-03-10 18:02

แอบรู้สึกนิดๆว่า เอาเดรรี่ออกปายยยยย!!!!!
55555+ เป็นเด็กก็อน่าริอาจมาทำนั่นทำนี่แฮร์รี่นะ(โว้ย)คะ!!!

น่ารักมากๆเลยค่ะ!!! คลอดฟิคน่ารักๆมาอีกเยอะๆนะคะ!!!

#5 By Gloom_WiDow on 2010-12-02 03:59

#4 By (110.49.204.167) on 2010-06-19 20:03

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เดรรี่ ไม่ไหวนะน้องจ๋าาาาา น่ารัก ฉลาดเป็นกรดเลยนะค๊าบบบบ ><

โอ้ยยย อยากเป็นคนในบ้านนี้อะะะะะะ
งือออออ มารับเค้าเป็นลูกอีกคนด้วยดิ ฮี่ๆๆๆ

#3 By zσмвіε' on 2010-04-06 01:33

แก้คำผิด -0-
แต่ว่าแฮรี่แำ้เดรตลอดเลยแฮะ บรรทัดนี้
จะบอกว่า
แต่ว่าแฮรี่ แพ้ เดร ตลอดเลย

#2 By Zodiac (124.120.197.153) on 2010-03-25 14:58

ได้ข่าวว่าย้อนหลังสินะ
555
หวานมากเลยนะนิ
แต่ว่าแฮรี่แำ้เดรตลอดเลยแฮะ
*-*
P$.จะเป็นกำลังใจให้พี่(ให้เรียกพี่ก้พี่ 555)ต่อไปนะ

#1 By Zodiac (124.122.114.205) on 2010-03-25 12:54