[Fic DM/HP] Last Fly - Parallel love song Intro

posted on 08 May 2009 16:48 by redwest
 

~LAST FLY~ Parallel love song

 

Intro

 

 

ภายในห้องนั่งเล่นแบบคลาสิคโบราณขนาดใหญ่ เครื่องเรือนเกือบทุกอย่างถูกทำเป็นสีแดงทองให้เข้ากันเป็นเซ็ตอย่างเช่นโซฟาสีแดงเลือดหมูตัวนุ่มที่แฮรี่นั่งอยู่นี่ก็ถูกทำด้วยผ้าสีแดงเหลื่อมทอง ตรงขอบถูกทาสีทองตัด พวกตู้ชั้นวางของ และโคมไฟระย้าตัวโตก็ถูกตกแต่งด้วยไม้และทองเหลือง มันช่างชวนให้กระหวัดถึงคฤหาสถ์แบล็กไม่น้อย ร่างบางอดนึกค่อนกับตัวเองไม่ได้ว่า

 

นี่พวกบ้านผู้ดีอังกฤษทุกหลังมันมีคนออกแบบอยู่คนเดียวหรือไงกันนะ ทำไมจะต้องจัดตกแต่งแบบนี้เหมือนกันหมด

 

นี่ถ้าแฮรี่ได้ไปเยือนคฤหาสใหญ่มัลฟอยที่ใจกลางเมืองอังกฤษอีกหลังแล้วจัดแบบนี้อีกนะ เค้าจะปลงใจเชื่อว่าจริงๆแล้วคนตกแต่งมันมีอยู่คนเดียวจริงๆด้วย!

 

แฮรี่ถูกทิ้งให้นั่งอยู่คนเดียวเนื่องด้วยเจ้าของบ้านรูปหล่อนั้นขอตัวไปทักทายบิดามารดาตัวเองก่อน ดวงตาสีเขียวสดใสกรอกไปมาอย่างของช่างสังเกต

 

ห้องนี้คงเป็นห้องรับแขกที่ถูกจัดแยกออกมาจากห้องรับประทานอาหารของบ้านที่ดูจะถูกจัดให้อยู่ลึกเข้าไปห้องนึงกระมัง เพราะจากตรงที่ตนนั่งอยู่ยังมีกลิ่นอาหารมื้อเย็นลอยมาพอให้อาคันตุกะของบ้านน้ำลายสอ

 

ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อแฮรี่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงความเย็นที่ทาบลงมาบนแก้มนุ่มยุ้ยของตัวเอง

"เฮ้ย"

เสียงอุทานเบาๆหลุดออกมาจากริมฝีปากแดงฉ่ำ ทำให้หนุ่มผมทองอดอมยิ้มไม่ได้

"ขอโทษทีที่หายไปนานนะ พอดีไปหาผ้าพวกนี้ด้วยน่ะ"

มือใหญ่บรรจงใช้ผ้าชุบน้ำเย็นลูบไปมาผ่านใบหน้าเนียนนุ่มของคนตัวเล็ก แฮรี่หลุบตามองใบหน้าเข้มคมที่อยู่ใกล้เพียงแค่ลมหายใจ เดรกโกบรรจงนำผ้าชุบน้ำเย็นบิดหมาดไล่เช็ดตั้งแต่หน้าผากมนไล่ไต่มายังยวงแก้มซ้ายขวา

 

"จริงๆไม่เห็นต้องเช็ดก็ได้..."เสียงอ่อยๆเอ่ยขึ้นมาเบาๆเพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน

จริงๆแล้วแฮรี่แทบจะสังเกตไม่ออกด้วยซ้ำว่าตัวเองนั้นเปื้อนฝุ่น แต่เจ้าคนข้างตัวนี่สิ ไปเอาเวลาไหนมานั่งสังเกตเค้ากันนะ เท่าที่จำได้ตอนเดินมาในห้องนี้เจ้าหมอนี่ก็แค่ปล่อยเค้าไว้แล้วขอตัวออกไปแทบจะในทันทีซะด้วยซ้ำ

 

"มีฝุ่นติดอยู่แบบนี้เกิดนายเป็นภูมิแพ้ขึ้นมาทำยังไง แถมหน้าใสๆนี่ก็อีก ฉันกลัวผดมันจะขึ้นเอาน่ะสิ ..ดูสิ แค่เช็ดแค่นี้มันยังแดงซะขนาดนี้เลย.."

ประโยคหลังเดรกโกเหมือนเอ่ยบ่นกับตัวเองเบาๆซะมากกว่า ดวงตาคมจดจ้องกับผิวขาวใสตรงหน้าโดยไม่ทันสังเกตว่าเจ้าคนที่ถูกขังอยู่ในอ้อมแขนมันกำลังจะสำลักความหวานเลี่ยนตายอยู่แล้ว

 

แฮรี่ไม่อยากจะตะโกนใส่สองรูหูของไอ้หนุ่มผมทองนี่ว่า

ผดขึ้นมันไม่ได้ทำให้ผิวเค้าเจ็บหรือเป็นแผลเลย อย่างมากก็แค่คัน แต่ไอ้การโดนจับกดจนเลือดออกเนี่ยมันไม่เจ็บเลยสักนิดเลยล่ะมั้ง!!

 

 

เดรกโกที่พึ่งนำผ้าผืนเล็กนุ่มมือลงไปซักในอ่างแล้วบิดหมาดขึ้นมาลงมือเช็ดช่วงลำคอต่ออีกนิด ก่อนจะวางผ้าลงในอ่างทองเหลืองที่อยู่บนโตะ

 

"ทนเจอพ่อแม่ฉันอีกนิดนะ แล้วเดี๋ยวค่อยไปอาบน้ำใหม่"

 

นอกจากความตกใจที่หมอนี่พูดเรื่องอาบน้ำอีกรอบกับคนที่พึ่งอาบมาเมื่อชม.ก่อนได้หน้าตาเฉย แต่ความตกใจที่ประโยคหน้าที่มีมากกว่ามันทำให้แฮรี่เลือกที่จะถามออกไป

 

"ห่ะ....ตอนนี้เลยเหรอ.."

 

"อ๋อ ฉันลืมบอกสินะ เมื่อกี้ตอนฉันขึ้นไปสวัสดีแม่ เค้าบอกว่าเดี๋ยวเค้าจะไปตามพ่อแล้วลงมาพร้อมกันทั้งคู่น่ะ นับจากเวลา........"เดรกโกสะบัดแขนเสื้อเชิ้ตดูเวลา

 

".....ป่านนี้ก็น่าจะลงมาได้แล้วล่ะมั้ง....."

 

ดวงตากลมโตฉายแววตระหนก คนตัวเล็กนั่งหลังเหยียดตรง แฮรี่พยายามเช็กสภาพร่างกายอีกรอบ คอเสื้อตั้งตรงหรือยังนะ หูกระต่ายเบี้ยวหรือเปล่าว่ะ อ๊า...แล้วฝุ่นเมื่อกี้อีก...ตายห่า เกิดพ่อแม่เค้าแพ้ฝุ่นขึ้นมา...

 

และก่อนที่แฮรี่จะตื่นตูมไปมากกว่านี้ มัลฟอยที่สังเกตสีหน้าพ่อมดชื่อดังอยู่ก็อดไม่ไหวหลุดหัวเราะออกมาจนได้

 

"นี่แฮรี่ ที่นี่บ้านฉันไม่ใช่ฮอกวอต แล้วก็คนที่จะลงมาน่ะ พ่อแม่ฉันนะไม่ใช่ศาสตราจารย์มักกอนากัลสักหน่อยที่จะมาคอยตัดคะแนนพวกที่แต่งกายไม่เรียบร้อยน่ะ"

 

แต่ก็อดจะค้อนขวับเข้าให้ไม่ได้

 

คนกำลังเครียดอยู่ดันมาว่ากันซะงั้น

 

แต่ไอ้รอยยิ้มที่อบอุ่นที่ถูกถ่ายทอดออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆนั่น แฮรี่อดจะยอมรับไม่ได้ว่ามันทำให้บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ดีขึ้น

 

แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม เมื่อเสียงรองเท้าของคนสองคนดังใกล้เข้ามา ต่อมเหงื่อของแฮรี่ก็ดูจะทำงานผิดปกติขึ้นมาทันที ใบหน้าขาวใสซีดลงทันทีเมื่อมือของคนที่อยู่ข้างๆค่อยๆจับโอบให้ตนยืนขึ้น ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นสบกับผู้ใหญ่สองคนที่กำลังเดินย่างกรายเข้ามาในห้องรับแขกนี้

 

 

 

 

 

 

ชายร่างสูงในชุดเสื้อเชิ๊ตขาวสวมทับด้วยสเว็ตเตอร์สีหม่นแขนกุดและกางเกงขายาวสีครีม แฮรี่เคยเห็นหน้าคนๆนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งแฮรี่ก็ไม่เคยจำได้ว่าตัวเค้าเองเคยมีความทรงจำดีๆกับคนๆนี้หลงเหลืออยู่ จะมีก็คงเป็นเรื่องเดียว.....สายสืบเสี่ยงตายให้กับทางกระทรวง.....

 

ส่วนผู้หญิงคนข้างๆในชุดเดรสผ้านิ่มตัวยาวสีน้ำเงินเข้มคาดด้วยเกลียวเชือกสีทองที่สะโพก ดวงหน้าที่ถ้าหากพูดกันตรงๆแล้ว ในความคิดของแฮรี่หญิงสาวตรงหน้านั้นถือว่ายังสวยและสาวอยู่มากในกลุ่มคนวัยเดียวกัน ดวงหน้าขาวตึงเรียบนั้นถูกล้อมกรอบด้วยผมสีทองที่ปล่อยปลายลงมา ส่วนที่เหลือถูกรวบเกล้าขึ้นไปเป็นมวยสูง

ริมฝีปากอวบอิ่มปลายจมูกสูงเชิด....เดรกโกได้มาจากแม่นี่เองสินะ

แฮรี่เผลอกวาดตามองสังเกตจนไปสบกับดวงตาคู่เทาอ่อนนั่นเข้า

ด้วยความตกใจเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดว่าตัวเองเสียมารยาทเลยทำให้แฮรี่เผลอพูดด้วยเสียงที่ดังกกว่าปกติ

 

"สวัสดีครับ แฮรี่ พอตเตอร์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ!"

 

แฮรี่เอ่ยทักทายพร้อมกับก้มตัวยืดมือออกไปข้างหน้าทันที

 

โอย..ให้ตายเหอะ.......เค้ารับรองว่างไอ้คนข้างตัวเค้ามันต้องแอบกัดเค้าอยู่ในใจแน่ๆว่านี่ไม่ใช่ชั้นเรียนและเค้าก็ไม่ใช่นักเรียนเข้าใหม่ที่ต้องมายืนตะโกนบอกชื่อตัวเองเสียงดังๆเพื่อให้เพื่อนทุกคนในห้องได้ยิน

 

แฮรี่ที่ก้มหน้าอยู่อดค่อนกับตัวเองไม่ได้

 

แต่แล้ว เสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้นที่โซฟาฝั่งตรงข้าม

 

"นั่งลงสิ"

 

 

"เอ๋..."

เมื่อแฮรี่เงยหน้าขึ้นมามองก็เห็นว่าตอนนี้นายลูเซียสและภรรยาได้นั่งลงที่โซฟาใหญ่ตัวกลางเรียบร้อยแล้ว

 

แฮรี่เหลือบมองมือตัวเองที่ยื่นออกไปเพียงนิด ก่อนจะค้อมตัวนั่งลง

 

.....จะมาปอดอะไรเอาป่านนี้เล่าแฮรี่....นายคงไม่คาดหวังให้พ่อแม่บ้านไหนเค้าจะต้อนรับคนที่ทำให้ลูกชายของตัวเองเป็นเกย์ในทันทีที่เห็นหน้าหรอกจริงไม๊เล่า

 

เดรกโกที่ยืนอยู่ข้างๆเหลือบตามองบิดามารดาของตัวเองก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเจ้าตัวเล็ก

 

"อย่างที่เค้าได้บอกไป นี่แฮรี่ พอตเตอร์ครับ คุณพ่อคุณแม่คงรู้จักเค้าอยู่แล้ว"

 

เดรกโกเงยหน้าขึ้นมองบิดามารดาที่มองมา

 

"ขอต้อนรับเข้าสู่คฤหาสเล็กของตระกูลมัลฟอยนะพอตเตอร์"

 

เสียงของนายลูเซียสที่เอ่ยขึ้นทำให้แฮรี่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง เหงื่อหลายเม็ดผุดขึ้นตามไรผม ใบหน้าขาวยิ่งขาวขึ้นไปอีกเมื่อสบกับดวงตานิ่งเรียบปราศจากอารมณ์ใดๆทั้งสิ้น

 

"ที่แม่เค้าบอกว่าเราพาคนสำคัญมางานเลี้ยงปีนี้ด้วยน่ะ คือเพื่อนคนนี้เหรอ"

 

หลังจากสบตากับเจ้าเด็กตัวบางแล้ว นายมัลฟอยก็หันไปเอาเรื่องกับเจ้าลูกชายตัวดีต่อ อยู่ดีดีก็บอกว่าจะพาคนสำคัญมาเปิดตัว เค้าก็คิดว่าไอ้เจ้าลูกตัวดีมันจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาเสียที ที่ไหนได้ ดันพาไอดอลคนดังมาบ้านแทน

 

"ไม่ใช่เพื่อนครับพ่อ...เค้า...เป็นคนรักของผม"

เสียงและแววตาที่มองตรงมาอย่างจริงจังทำให้บิดาถึงกับส่ายหน้าหนีในทันที

 

บรรยากาศมาคุเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องรับแขก ตอนนี้แฮรี่ได้ยินเพียงแต่เสียงนาฬิกาไขลานตัวโตที่กำลังเดินอยู่แล้วก็เสียงหัวใจของตัวเองเท่านั้น

 

แฮรี่รู้สึกว่าน้ำลายมันฝืดคอขึ้นมาทันทีที่นายลูเซียสลุกออกจากโตะรับแขกไปโดยไม่ได้พูดอะไรสักอย่าง ดวงหน้าสวยก้มหน้าเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาในทันที

 

และนั่นทำให้เดรกโกต้องรีบจับมือคนรักขึ้นมากุมทันที ใจจริงแล้วเดรกโกอยากจะรั้งทั้งร่างของคนตัวเล็กเข้ามากอดปลอบว่าไม่เป็นไร แต่ติดอยู่ที่มารดาเค้ายังคงนั่งอยู่อีกฝั่งตรงข้ามแถมกำลังมองจ้องมาซะด้วยสิ

แต่เดรกโกไม่สนซะอย่าง อยากมองก็มองไป ก็แฟนเค้ากลัวนี่นาจะให้เค้าทำยังไง

 

นางมัลฟอยมองปฏิกริยาของเด็กสองคนด้วยความสงบ

 

เจ้าพ่อหนูแฮรี่คงจะขวัญเสียไม่น้อย แต่ดูพ่อลูกชายตัวดีนี่สิ แม้พ่อจะเดินหนีไปแถมแม่ก็ยังไม่ได้พูดอะไร มันกลับหยิบมือแฟนขึ้นมากุมโชว์ซะงั้น ดูจากดวงตาคู่เทาเข้มที่มองมานี่คงจะโกรธสามีหล่อนไม่น้อยที่ไปทำร้ายจิตใจลูกสะใภ้เอาซะได้ ดูท่าว่าหากไม่รับลูกสะใภ้คนงามคนนี้เข้าบ้านมันคงจะได้หอบผ้าหอบผ่อนออกจากบ้านนี้เป็นการถาวรเป็นแน่ แค่ตอนนี้ปีปีนึงยังจะไม่ค่อยมาให้เห็นหน้าเลย  นับจริงๆเจ้าลูกคนนี้มันกลับบ้านมาไม่ถึงยี่สิบครั้งล่ะมั้งถ้าไม่นับตอนรวมญาติกับตอนวันเกิดของตนและสามี

 

เสียงถอนหายใจเบาๆจากสตรีร่างบางสูงโปร่งที่นั่งกอดอกทำหน้านิ่งอยู่บนโซฟาสีแดงเข้มตัวโตฝั่งตรงข้ามเรียกความสนใจให้ร่างบางเงยหน้ามองอีกฝ่ายในทันที เพราะดูเหมือนนั่นจะเป็นการแสดงอารมณ์ครั้งแรกของผู้ที่ตั้งแต่เดินมายังไม่ได้พูดอะไรสักคำ

 

"เดรกโก พาแขกขึ้นไปดูห้องพักสิ แล้วอีกไม่นานลูกก็ควรจะต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับปาร์ตี้คืนนี้ด้วยนะ"

 

มือทั้งสองวางซ้อนประสานหน้าตัก แผ่นหลังบางเหยียดตรง สง่าสมกับการเป็นเลือดบริสุทธิ์ ดวงหน้าสวยมองตรงจ้องมาที่เด็กทั้งสอง เมื่อกล่าวเสร็จแล้วจึงลุกตามสามีขึ้นไปข้างบนอีกคน

 

 

"เดี๋ยวก่อนครับแม่....."

ช่วงขาเพรียวสวยที่กำลังก้าวขึ้นบันไดเพื่อไปชั้นสองของบ้านชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียก เดรกโกก้าวจ้ำเข้ามายืนตรงหน้ามารดาตน ค้อมตัวลง ก่อนจะเงยหน้าบอกกับมารดาของตนด้วยความมุ่งมั่น

 

"ผมขอโทษครับที่ทำให้ผิดหวัง ผมขอบคุณคุณพ่อคุณแม่นะครับที่ทำให้ผมมีวันนี้มีชีวิตที่สุขสบายแบบนี้ แต่ผมก็อยากให้รู้เหมือนกันว่า แม้จะมีวันนี้ที่ดีแต่ผมคงไม่สามารถมีวันข้างหน้าที่ดีได้หากขาดแฮรี่ไป...เข้าใจผมด้วยนะครับ ขอโทษจริงๆครับ"

 

เดรกโกก้มหัวให้กับมารดาตนอีกรอบ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปหาคนที่ตนทิ้งให้รออยู่ที่ห้องรับแขก

 

ก้าวทุกก้าวของนางมัลฟอยขยับพร้อมกับคำพูดของลูกชายเพียงคนเดียวของบ้านที่ดังกรออยู่ในหัว ขณะที่กำลังจะเลี้ยวออกไปทางปีกตะวันออกชั้นสองของบ้านร่างสูงสวยสมวัยเป็นต้องสะดุ้งเมื่อเห็นสามีของตนยืนกอดอกพิงกำแพง ดวงหน้าตึงนิ่งไม่แสดงความรู้สึกอะไรทั้งนั้น ถ้าหล่อนเข้าใจไม่ผิดสามีของเธอคงอยู่ตรงนี้มาสักพักและมันคงจะนานพอที่จะได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่อย่างแน่นอน

 

"คุณค่ะ............"

 

"ไปเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับงานเลี้ยงคืนนี้เถอะ"

 

น้ำเสียงเรียบนิ่งกล่าวพร้อมกับหันหน้าหนีเดินกลับไปที่ห้องพักของตน โดยมีสายตาของผู้เป็นภรรยามองตามมาอย่างเป็นกังวล

 

 

 

อุณหภูมิอบอุ่นรอบกายจากเตาผิงตัวใหญ่ไม่ได้ทำให้มือของแฮรี่หายเย็นได้เลย เหตุการณ์เมื่อครู่มันกดดันเค้าไม่น้อย เฮ้อ...ให้ไปสู้กับตัวอะไรสักอย่างยังจะดีกว่า แฮรี่อดถอนใจกับตัวเองไม่ได้ แล้วเมื่อกี้ไอ้คนตัวสูงที่นั่งกุมมือกันมาตลอดก็ดันขอตัวไปคุยกับแม่อีกต่างหาก นี่เค้าจะเป็นตัวทำให้ครอบครัวชาวบ้านต้องทะเลาะกันหรือเปล่านะ เฮ้อ....เค้าเองก็ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย จริงๆถ้ามีปัญหานักก็ต่างคนต่างอยู่ มาเจอกันบ้างเป็นบางเวลาก็น่าจะได้ แต่เสียงของคนรักก็ดังลอยเข้ามาในหัวอีกครั้งในทันที

 

 

...แฮรี่...ที่ฉันต้องการคือคู่ชีวิต...ไม่ใช่แฟน

 

 

ประโยคสั้นๆนั้น แฮรี่จำมันได้อย่างแม่นยำ เพราะตอนนั้นเค้าแค่กะบ่นไปเล่นๆแต่เดรกโกกลับโต้ความคิดเค้ากลับมาด้วยความจริงจัง และนั่น....ถ้ามันก็ทำให้คนอย่างเค้าใจเต้นได้มันก็ไม่น่าแปลกไม่ใช่เหรอไง หรือว่าพวกคุณไม่?

 

 

แฮรี่น่ะคิดจะตัดใจตั้งหลายต่อหลายที เพราะตัวเค้าเองก็รู้อยู่แล้วว่าความรักของผู้ชายด้วยกันมันไม่ใช่เรื่องง่าย แถมพวกเค้าทั้งคู่ก็ไม่ได้มาจากพื้นฐานของครอบครัวที่ธรรมดาขนาดที่ว่าจะไม่เป็นที่สนใจของคนรอบข้าง แต่ไอ้เจ้าเดรกโกสุดหล่อของท่านผู้อ่านมันก็ขยันทำให้ผมใจเต้นหน้าแดงได้ซะเรื่อยไป แล้วอยู่ใกล้ๆใครจะไปอดใจไหว ทะนุถนอมราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ทั้งๆที่เป็นผู้ชายด้วยกัน บางทีมันทำให้เค้าอึดอัดก็จริง แต่ถ้ามองในอีกแง่หนึ่งนั่นมันก็คือการแสดงความรักจากคนที่เรารักไม่ใช่เหรอ แล้วการได้รับความรักจากคนที่เรารักมันไม่ดีตรงไหน และคนที่เคยได้รับความรู้สึกของการลาจากมาแล้วครั้งหนึ่งอย่างผม ไม่มีทางที่จะโง่อีกเป็นครั้งที่สอง

 

 

ความเจ็บปวด และความเหงานั่น

 

 

 

 

 

 

......ครั้งเดียวก็เกินพอ...

 

 

 

และนั่นทำให้แฮรี่ฮึดที่จะสู้ขึ้นมาอีกครั้ง คืนนี้ไม่ว่าใครจะว่ายังไงเค้าก็จะไม่สนใจ!

เป็นไงเป็นกัน  สู้โว้ย!!!!!!!!

 

 

TBC. >.<

 

Talk: ไม่ได้มาต่อนานสักพักอยู่ ไม่รู้ยังไม่คนรออ่านกันอยู่หรือเปล่านะค่ะ

ฮี่ๆ ภาคใหม่ มาแบบใหม่..ด้วยความสิ้นคิด(เล็กๆ)บวกกับครีเอทีฟ(เล็กๆอีกนั่นแหละ)

เลยออกมาเป็นภาพ เพลงรักคู่ขนาน (ฮ่าๆ ภาษาไทยฮาได้อีก)

ยังไงก็ฝากไว้ในอ้อมใจทุกคนด้วยนะค่ะ ^^

แล้วคนแต่งจะพยายามมาอัพต่อเร็วๆนะค่ะทุกคน

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 8 May 2009 23:02:45 by KILLAU

Comment

Comment:

Tweet

ลูเซียสกดดันลูกสะใภ้ซะงั้นอ่ะ
สงสารแฮร์รี่ สู้ๆ
เดรกโกน่ารักอีกแว้ว ^ ^

#6 By เชอร์ล็อก โฮมส์ (124.121.128.31) on 2010-01-03 16:40

แฮร์น่ารักไม่ไหวแล้ววววววววววววววว

เย้ยยๆๆๆ ท่านลูๆๆอย่ากดดันลูกสะใภ้มากนักดิ

#5 By zσмвіε' on 2010-01-02 16:34

ตามมาอ่านค่าาาาา

มันต่อจากเรื่องนั้นสินะ

#4 By SHINA-SEEL on 2009-05-14 00:56

ก็ยังมาอ่านต่อค่ะ
ติดตามต่อไป

สู้ๆ

#3 By HeDw!g on 2009-05-13 14:48

เชิญค่ะ ^^

#2 By KILLAU on 2009-05-08 17:33

อร๊างงงง

แต่งเก่งมากๆเลยค่ะ!! ภาษาลื่นไหลสุดๆ แฮร์รี่น่ารักมากๆcry

ป.ล.ขอแอดน่ะคะ

#1 By FATE on 2009-05-08 17:00