[Fic DM/HP] Desert Rose: Part XIV Warning NC17!!

posted on 20 Oct 2008 00:54 by redwest
 

[Fic DM/HP] Desert Rose: Part 14 By Killau

~LOVE SO SWEET~

แสงแดดตอนเที่ยงที่ส่องกระทบตาทำให้ร่างเล็กที่นอนหลับอยู่บนเตียงกว้างค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นขยับปรับแสงทีสองที

 

หืม นี่เราหลับไปจริงๆเหรอเนี่ย

 

แฮรี่ลืมตามองแสงแดดตอนเที่ยงที่สาดส่องเข้ามาในห้องนอน

หลังจากที่ถูกป้อนข้าว ป้อนยา แล้วคนตัวสูงที่เดินหายไปพร้อมๆกับจานชามที่สงสัยว่าป้าๆแม่บ้านคงจะลมจับกันพอดีที่เห็นคุณชายสุดรักเดินไปเก็บจานเอง!

 

อ่อ ใช่สินะ ตอนนั้นเค้าก็คิดกัดหมอนั่นในใจอย่างนี้แล้วก็เผลอหลับไปนี่นา

 

แฮรี่ที่ยังคงนอนขดตัวคะแคงหันหน้าเข้ากระจกบานกว้างใสอยู่หวังจะเปลี่ยนท่าให้นอนสบายมากขึ้น กลับถูกมือๆนึงรั้งเอวเข้าไปแนบชิดแผ่นอกของอีกคนที่นอนซ้อนทับอยู่ข้างหลัง

 

"...อย่าขยุกขยิก..สิ ฉันพึ่งจะได้นอนเองนะ"

เสียงพูดงัวเงียๆงึมงำในคอที่กรอกอยู่ข้างหูทำให้แฮรี่หน้าแดงขึ้นมาทันที

 

ถึงว่าว่าทำไมเอวมันถึงหนักๆ

 

ว่าแต่เค้าตื่นแล้วแล้วหมอนี่มันจะบังคับให้เค้านอนต่อหรือไงฟ่ะ!

 

คิดแล้วก็ไม่สมเหตุสมผลจนต้องค่อยๆเถิบตัวออกจากอ้อมกอด

แต่แล้วจากที่ถูกซ้อนหลังอยู่ดีดีก็มีท่อนแขนแกร่งจับตัวเค้าพลิกกลับไปซบกับแผ่นอกกว้างซะงั้น!

 

"ขอนอนอีกนิดไมได้เหรอ"

 

น้ำเสียงติดจะอ้อนเกินปกติของเดรกโกทำให้แฮรี่อดที่จะเบ้ปากไม่ได้

 

เชอะ ถ้าไม่ติดว่าไอ้แผ่นอกที่กระเพื่อมนี่มันทำให้นึกถึงตอนที่ริมฝีปากของตนเคยจูบประทับรอยเอาไว้จะเงียบหลบอายอยู่อย่างนี้หรอกน่า

 

แฮรี่หลับตาซบศรีษะพิงลงกับแผ่นอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงช้าๆ

 

ก่อนที่ริมฝีปากบางงอนเฉียบจะหยักยกยิ้มร้าย

 

"คนขี้โกหก"

 

แต่นั่นไม่ได้ทำให้พ่อคนขี้โกหกขยับตัวหรือทำอะไรเพิ่มขึ้นนอกจากจะกอดรัดให้แรงแน่นขึ้นไปอีก เจ้าตัวบางไม่ได้ทำอะไรนอกจากกระชับมือที่โอบแผ่นหลังกว้างอยู่ให้แน่นมากขึ้นเช่นเดียวกัน และไม่นานนักทั้งคู่ก็ถูกกล่อมให้หลับไปอีกรอบด้วยอ้อมกอดที่คุ้นเคยและเสียงหัวใจที่ค่อยๆลดจังหวะลงจนกลายเป็นปกติพร้อมกับรอยยิ้มติดริมฝีปากของคนทั้งคู่

 

 

เวลาผ่านพ้นไปเป็นสัปดาห์แฮรี่อาการดีขึ้นเยอะจะเหลือก็แต่เพียงร่องรอยฟกช้ำเพียงเล็กน้อยและสเก็ตแผลตามลำตัวนิดหน่อย แม้แต่คุณหมอที่มาตรวจอยู่ทุกวันก็อดทึ่งไม่ได้

 

"แม้แต่พ่อมดด้วยกันก็หาได้ยากนะครับที่จะมีร่างกายที่ฟื้นตัวได้เร็วขนาดนี้ แต่ผมก็ยัง....อืม....."แน่นอนว่านอกจากกำลังใจที่ดีมากๆที่เป็นอันรู้กันแล้ว นานทีๆเค้าจะได้เจอคนไข้ที่มีร่างกายที่แปลกแบบนี้ แต่ก็อย่างว่าแหละตามการวิจัยของกระทรวงสัตว์โลกพ่อมดน่ารัก(กระทรวงบ้าอะไร้)บอกไว้ว่าพ่อมดหลายคนมักจะมีพลังแฝงแบบแปลกๆอยู่ในตัวเอง

 

คุณหมอประจำตระกูลรูปหล่อสรุปกับตัวเองในใจก่อนจะเลิกคิดฟุ้งซ่านกับร่างกายของคุณชายคนใหม่ของบ้าน แม้ว่าจะมีอะไรบางอย่างที่เค้างงๆอยู่ แต่มันก็ดูจะไม่เกี่ยวกับอาการเจ็บป่วยของร่างบางตอนนี้และมันทำให้เค้าเลือกที่จะทิ้งมันไปดีกว่า

แค่คุณหนูคนใหม่ปลอดภัยมันก็ทำให้เค้ารู้สึกโล่งใจขึ้นเยอะแล้ว

 

"จากนี้ก็ขอให้คุณทายาแก้ช้ำแล้วก็กินยาตามปกตินะครับจะได้หายไวๆส่วนอาการอย่างอื่น..."

แฮรี่ที่ตั้งใจฟังผลตรวจอย่างใจจดใจจ่อก็ทำท่าลุ้นซะจนคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างตัวอดจะหมั่นไส้ไม่ได้

 

นี่ชาติที่แล้วแฟนเค้าเกิดเป็นลิงหรือไงกัน! แค่ไม่ได้ออกไปกระโดดโลดเต้นสักวันสองวันทำอย่างกับจะเฉาตาย

 

ด้วยความหมั่นไส้มันทำให้ร่างสูงอดจะส่งซิกกับคนเป็นหมอไม่ได้

 

"อย่างอื่นเป็นยังไงหรือฮะหมอ"

ร่างบางรีบถามต่อหลังจากที่เห็นคนเป็นหมอเงียบไป

ผู้เป็นหมอรู้สึกลำบากใจอยู่ไม่น้อย คุณหนูก็อยากหาย แต่คุณชายก็อยากแกล้ง! โอ้ย คนเป็นหมอเลือกไม่ถูกเว้ย

แต่เมื่อหว่างคิ้วของร่างสูงขมวดลงอีกนิดมันก็ช่วยให้การตัดสินใจนั้นง่ายขึ้นทันตา

 

"อาการช้ำในของคุณหนูหายดีแล้วครับ จะเหลือก็แต่กระดูกที่ยังต้องพักไว้อีกนิดถึงจะใช้การได้ตามปกติครับ"

แฮรี่ถอนหายใจทันทีด้วยความเสียดาย

 

เหอะ อยู่บ้านกินๆนอนๆจนจะกลายเป็นวัฏจักรการอ้วนกลมอยู่แล้ว อะไรฟ่ะทำไมแค่ข้อแขนมันหายยากหายเย็นอย่างนี้

 

เอ๊ะ..เดี๋ยวนะ มันชักจะตะหงิดๆ

 

 

เมื่อกี้หมอนั่นมันสบตากับหมอนี่นา

 

 

แฮรี่นั่งรอจนเดรกโกเดินออกไปส่งหมอที่หน้าห้องนอนตัวเองจนผู้ต้องหารูปหล่อเดินกลับมาอีกครั้งจึงได้คราวที่โจทย์จะสักถามอีกรอบ

 

"นายสั่งอะไรหมอไว้รึเปล่าเดรก"

 

แฮรี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับดวงตาที่จ้องตรงมา

 

"สั่ง.....ว่าให้ตรวจนายให้ดี"

เดรกโกรีบต่อประโยคทันทีเมื่อเห็นว่ามีคนเตรียมโวย

 

"อะไรอ่ะ~ ทำไมข้อแขนฉันมันถึงได้หายยากหายเย็นอย่างนี้ล่ะ ทีตอนอยู่ฮอกวอร์ตนะหายเร็วอย่างกับอะไรดี"

เมื่อถามไม่ได้ความแฮรี่ก็เลิกเก็ก บ่นง่อนแง่นออกมาแทน

 

หึ ฉันไม่ได้โกหกสักคำนะแฮรี่แค่บอกไม่หมดก็เท่านั้น

 

"ยานายไม่ดีหรือเปล่าเดรก"

เมื่อทำอะไรไม่ได้แฮรี่จึงเริ่มพาล

 

"ไม่ใช่ว่านายแก่แล้วเหรอแฮรี่"

 

นั่น! ด่ากรูอีก!

 

 

โว้ย เป็นแฟนภาษาอะไรวะเนี่ย

เดรกโกตัดสินใจจะเลิกแกล้งอีกคนก็ตอนที่เห็นเจ้าตัวเล็กมันเริ่มจะรุมทึ้งหัวตัวเอง

"นี่นายไม่รู้หรือไงว่าผิวหุ้มศรีษะมันบางกี่เซ็น แล้วผมนี่ก็อีก คิดว่ามีกี่ล้านเส้นกันถึงทึ้งได้ไม่กลัวหมด สมองนี่ก็อีกเกิดได้รับความกระทบกระเทือนขึ้นมาจะทำยังไง"

 

แฮรี่อ้าปากกว้างช็อคกับเหตุผล มือทั้งสองข้างถูกเดรกโกจับเอามาไว้บนหน้าตักพร้อมทำเนียนจับอีกคนนั่งตักซะงั้น

 

นี่เค้าแค่ดึงผมตัวเองนิดหน่อยพอให้เลือดเดินแต่ดูเหตุผลที่มันพูดสิ หมอนี่มันเห็นว่าแฮรี่กำลังหยิบมีดขึ้นมาปาดหัวตัวเองเล่นหรือไงกัน! แต่ไม่ทันที่แฮรี่จะได้ตอบอะไรก็ถูกเดรกโกแก้ผ้าซะก่อน ทำให้ลืมเรื่องที่จะท้วงไปเลย

 

"เฮ้ยเดรกจะทำอะไร!"

 

"ถามแปลกๆก็อาบน้ำสิ นายคิดว่านี่มันกี่โมงกันแล้ว"

 

"ถ้างั้นก็ปล่อย เดี๋ยวฉันอาบเองได้"

แม้วันแรกๆจะถูกเช็ดตัวให้ แต่สองสามวันมานี้เค้าก็อาบเองมาตลอด

 

"ไม่เอา วันนี้อาบด้วยกัน"

โดยไม่รอฟังเสียง ทันทีที่ปลดเสื้อผ้าออกจากตัวคนช่างพูดได้หมดเดรกโกก็อุ้มคนร่างบางเดินเข้าไปในห้องน้ำกว้างทันที

 

ห้องน้ำโทนสว่างกว้างที่ถูกแบ่งออกเป็นโซนเปียกและโซนแห้ง ขณะนี้ในคอกกระจกใสที่กั้นเป็นที่สำหรับอาบฝักบัวก่อนที่จะไปลงในอ่างสีขาวครีมที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกันนั้นได้ถูกจับจองด้วยร่างสองร่าง เดรกโกที่กำลังไล้สบู่เหลวไปทั่วลำตัวของร่างบางก่อนจะเอาน้ำค่อยๆลูบไปทั่วๆอีกรอบเพื่อให้เกิดฟองแต่ด้วยความที่อีกฝ่ายเอาแต่หันหลังให้ทำให้ร่างสูงเกิดความหมั่นไส้อยากแกล้งคนขี้อายขึ้นมาตะหงิดๆ

 

"หันมานี่สิแฮรี่"

ไม่ทันรอคำตอบจัดการจับเอวบางที่หันหลังให้ตนอยู่ให้หันหน้าเข้ามาชนกัน

"เดี๋ยว..."ไม่รอฟังจนจบคำคนตัวสูงกลับตวัดเอาท่อนแขนเรียวบางของแฟนตัวเล็กขึ้นคล้องรอบคอตัวเอง

"อย่างนี้ค่อยถูได้ทั่วถึงหน่อย"

 

เสียงที่เอ่ยเบาๆอยู่ข้างหูบวกกับร่างกายที่อยู่ใกล้ชิดติดกันในที่สว่างโล่งแจ้งขนาดนี้ทำให้แฮรี่เกิดอาการหน้าแดงขึ้นมาได้ไม่ยาก

เดรกโกยังคงทำหน้าที่ลูบไล้ทำความสะอาดร่างกายของแฟนต่อไปอย่างเชื่องช้า ด้วยท่วงท่าที่เป็นอยู่ทำให้ผิวเปียกลื่นของคนทั้งคู่เสียดสีกันไปมาอยู่บ่อยครั้ง เสียงผิวเนื้อเปียกน้ำที่กระทบกันดังเฉอะแฉะ นิ้วมือที่ขยันไล้ลูบแถวต้นคอแผ่นหลังต่ำลึกไปจนถึงแนวสะโพกบางชวนให้อีกคนเกิดอารมณ์ขึ้นมาได้ง่ายๆ

 

ลมหายใจร้อนที่เป่ารดช่วงต้นคอขาวทำให้เดรกโกรับรู้ได้ว่าเจ้าตัวเล็กของเค้าคงเกิดอารมณ์ขึ้นมาแล้วแน่ๆ

 

"หึ......ถ้าอยากให้ช่วยถูกตรงนี้ทำไมไม่บอก"

ขบเบาๆที่ติ่งปลายหูก่อนจะกล่าวเสียงแหบทุ้มต่ำพอให้อีกคนใจสั่นเล่น

 

แฮรี่ที่ตอนแรกยังคงงงอยู่ว่าอีกฝ่ายพูดถึงอะไรสะดุ้งเฮือกทันทีที่เดรกโกสัมผัสลงที่ท่อนเนื้อร้อนด้านหน้า

 

"อย่า..เดรก..."

 

เอ่ยครางเสียงหวิวพร้อมท่อนแขนที่กอดรัดแน่นขึ้นอีก

 

แฮรี่ไม่ได้รู้ตัวว่าตัวเองเกิดอารมณ์จนกระทั่งร่างสูงเริ่มบรรจงไล้ลูบสบู่ลงที่โคนหยอกล้อบีบเค้นเบาๆที่ก้อนเนื้อไปมาก่อนที่นิ้วเรียวจะไล้สัมผัสบางๆไปตามเรียวแท่งจนถึงสุขขอบปลายพอให้อีกฝ่ายครางครึ้มในล้ำคอ

 

"อา...ดะ..เดร..อย่าแกล้ง...อืม...สิ"

เดรกโกกระตุกยิ้มที่มุมปากพอใจกับเสียงหวานที่ส่งออกมาไม่น้อย

 

ฝ่ามือหนาค่อยๆกวาดไล้ไปทั่วแท่งเนื้อก่อนจะรูดขึ้นลงอย่างเบามือ

 

"อืม....เดรก...อะ..."

ปลายนิ้วโป้งกดลงที่จุดปลายสุดของแท่งเนื้อร้อนพร้อมกับอีกมือที่ประคองหยอกล้อกับตัวฐานอยู่พาให้อีกคนอารมณ์กระเจิงได้ไม่ยากนัก

 

แฮรี่ตัดสินใจเขย่งเท้าขึ้นนิดนึงก่อนจะงับริมฝีปากบางลงเบาๆที่หูของอีกฝ่าย ลมหายใจร้อนถูกเป่าออกไปพร้อมเสียงกระซิบที่แหบพร่า

 

"เดรกคิดถูกแล้วเหรอที่จะแกล้งกันน่ะ"

 

เดรกโกยกยิ้มขำลึกในลำคอกับความแก่นกล้าของแฟนตัวเอง จะไม่ไหวอยู่มะรอมมะร่อยังมีอารมณ์มาขู่คนอื่นเค้าอีกนะ

"หามิได้ครับเจ้าหญิง"

พูดจบฝ่ามือหนาก็กระชับแน่นก่อนจะเปลี่ยนจังหวะให้เร็วและหนักกว่าเดิม

แฮรี่ที่ยังปรับตัวไม่ทันจึงซบตัวพิงลงกับแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อหากแต่ท่อนแขนเรียวยังคงต้องคล้องกับคอของอีกฝ่ายไว้เพื่อประคองตัวเอง ริมฝีปากเผยอออกพร้อมกับลมหายใจร้อนผ่าวที่ส่งออกมา

 

"อา...เดรก....อา...."

 

ไม่ว่าจะด้วยความที่ห่างหายจากกิจกรรมนี้ไปนานหรือเทคนิคของคนตรงข้ามดีเกินไปทำให้ไม่นานนักร่างกายของแฮรี่ก็ทนไม่ไหว

 

"อ๊ะ เดรก...จะ...อืมมม อ๊า..."

 

น้ำสีขาวขุ่นไม่มากไม่น้อยถูกปล่อยออกมาเต็มฝ่ามือของอีกฝ่าย

แฮรี่ที่หอบหายใจอุ่นอยู่กับแผ่นอกของอีกฝ่ายเหลือบมองที่ฝ่ามือแกร่งของอีกฝ่ายแล้วจึงนึกอะไรขึ้นได้

 



....จริงสิ...เดรกโก...

 

 

ว่าแล้วแฮรี่ก็ค่อยทรุดตัวนั่งเอาเข่าทั้งสองข้างทิ้งลงพื้นหินแกรนิตสีขาวเรียบ

 

เดรกโกที่หลังจากทำให้อีกฝ่ายเสร็จก็กำลังหลับตาข่มอารมณ์ของตนที่กำลังร้อนขึ้นทุกขณะเพราะเสียงและไออุ่นของคนตัวเล็กในอ้อมกอด

 

เค้าไม่น่าเป็นฝ่ายอยากแกล้งอีกคนเลย ถึงต้องมาข่มอารมณ์ตัวเองเอาทีหลัง

ด้วยความที่แฮรี่พึ่งจะหายดีเค้ายังไม่อยากให้อีกคนต้องมาทำอะไรที่หนักซักเท่าไหร่

 

แต่ทันใดนั้นร่างสูงก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกมือร้อนผ่าวโอบอุ้มแก่นกายของตนไว้ ดวงตาสีเทาเข้มเบิกโพลง ก่อนจะหลับแน่นกัดฟันทันทีที่อีกคนส่งปลายลิ้นเล็กขึ้นและเล็มดูดชิมราวกับเป็นขนมชิ้นโปรด

 

"เดี๋ยวแฮรี่...อึก..."

 

เดรกโกที่มือทั้งสองข้างกำลังพยุงไหล่บางหวังจะดึงอีกคนให้ลุกขึ้นมากลับต้องเปลี่ยนตำแหน่งมาประคองศรีษะดำทุยแทน

ริมฝีปากบางเล็กเริ่มลงมือดูดเม้มตรงโคนก้อนก่อนที่ลิ้นร้อนจะค่อยๆเลียไล้มาตามท่อนเรียวยาวและเมื่อถึงสุดปลายจึงอมทั้งหมดเข้าไปในปากแทนแต่ด้วยความที่ไม่คุ้นเคยทำให้แฮรี่ทำมันได้อย่างติดขัดๆ

มือทั้งสองค้างประคองท่อนเนื้อร้อนในขณะที่ริมฝีปากค่อยๆรูดเข้าออกพร้อมออกแรงดูดเม้มให้ได้มากที่สุด

 

"อืม..แฮรี่..."

 

เสียงครางทุ้มที่ดังลอดออกมาจากริมฝีปากเม้มแน่นทำให้แฮรี่ย่ามใจไม่น้อย ริมฝีปากเล็กพยายามอ้าให้กว้างแล้วรับเอาก้อนเนื้อร้อนที่ขยายขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆเข้ามาในปากแดง ด้วยแรงอารมณ์ทำให้เดรกโกเผลอตัวกดศรีษะทุยนุ่มมือลงไปให้ลึกกว่าเดิม

ด้วยก้อนเนื้อที่เต็มปากทำให้แฮรี่หายใจได้ไม่สะดวกนัก หากแต่จังหวะที่เริ่มจะช้าลงทำให้มือหนาทนไม่ไหวเริ่มนำจังหวะด้วยการกดศรีษะเข้าออกให้เร็วกว่าเดิม

 

แฮรี่พยายามปรับตัวนึกถึงที่เดรกเคยสอนไว้ก่อนหน้านี้และไม่นานก็กลับมาเป็นผู้คุมจังหวะคืนอีกครั้ง เมื่อนักเรียนเรียนรู้ได้รวดเร็วก็ทำให้คุณครูส่งเสียงครึมครางพอใจในลำคอได้ไม่ยาก

 

เดรกโกที่มองจากมุมบนเห็นร่างเล็กที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหว่างขาตนพร้อมสายตาหวานโตที่มองเหลือบดูคุณครูอยู่เป็นระยะทำให้ตัวเค้าถึงได้ไม่ยาก เดรกโกไม่เคยหวังให้คนรักของตนต้องมาทำอะไรอย่างนี้ให้อยู่แล้ว แค่การมีเซ็กส์แบบปกติ เค้าก็โอเคอยู่แล้ว แค่ได้ดูแลซึ่งกันและกัน กอดกัน บอกรักกัน แค่นั้นมันก็เพียงพอแล้วจริงๆ แต่นี้คนๆนี้กลับมาทำอย่างนี้พร้อมกับส่งสีหน้าจะเหมือนจะร้องไห้ก็ไม่ใช่จะว่าไม่มั่นใจในตัวเองก็ไม่เชิงมาให้แบบนี้อีก

 

 

"อืม...แฮรี่...ดีมาก"

 

 

สายน้ำที่ยังคงไหลกระทบร่างทั้งคู่อยู่บางๆไม่ได้ช่วยให้อุณหภ