[Fic DM/HP] Desert Rose: Part XIII By Killau

posted on 09 Oct 2008 21:51 by redwest

 

[Fic DM/HP] Desert Rose: Part 13 By Killau

 

~you say it best, when you say nothing at all~

 

มัลฟอยกระดกแก้วไวน์สีขาวใสในมือเข้าไปรวดเดียวหมด

 

ดวงตาทั้งสองยังคงจับจ้องอยู่ตรงทางเดินที่แฮรี่ถูกลากออกไป แล้วพลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเจ้าวีสลีย์กำลังจะเดินไปทางห้องน้ำ ด้วยความใจร้อนทำให้เดรกโกไม่รอช้าที่จะวางแก้วลงกับถาดในมือของพนักงานเสริฟที่เดินผ่านมาทันที แล้วจึงรีบจ้ำเดินตามออกไป

 

"นายตกลงกับแฮรี่ไว้ว่างอย่างไงกันแน่ ทำไมป่านนี้ยังไม่ออกมาอีก"

 

เสียงเข้มของคนที่ยืนกอดอกพิงขอบอ่างล่างมืออยู่ ทำให้คนที่พึ่งออกจากห้องน้ำกำลังเช็คความเรียบร้อยอยู่ ต้องสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง

 

รอนหันซ้ายหันขวาด้วยความกลัวแผนตัวจะแตก

 

"ฉันไม่โง่ขนาดนายหรอก ฉันเช็คแล้ว"

 

เออเนอะไอ้นี่ ก็แค่พูดว่าเช็คแล้วธรรมดาก็ได้ ทำไมต้องมาด่าเค้าด้วย

รอนอดแขวะขึ้นมาในใจไม่ได้

 

"ก็เดี๋ยวแฮรี่จะจับเจ้านั่นใส่กรงส่งกระทรวงเหมือนทุกทีแหละมั้ง เพราะเท่าที่สืบดูหมอนี่ไม่ได้มีลูกน้องเป็นพ่อมดน่ะ พวกที่เหลือเป็นแค่มักเกิ้ลธรรมดา ดังนั้นเดี๋ยวทางกระทรวงจะดำเนินเรื่องกับฝ่ายมักเกิ้ลเอง"

 

รอนล้างมือไปพูดไปโดยไม่ได้หันไปมองหน้าอีกฝ่าย จึงไม่ได้เห็นสายตามัลฟอยที่วาวโรจน์ขึ้น

 

"มั้งงั้นเหรอ โง่อย่างเดียวไม่พอยังไม่รอบคอบอีก! แล้วไอ้เรื่องพวกนั้นฉันรู้อยู่แล้ว เพียงแต่ฉันต้องการจะถามว่าพวกนายตกลงกำหนดเวลาไว้กี่นาที"

 

รอนที่ตอนแรกเริ่มอารมร์เสียที่ไอ้หมอนี่คำก็โง่ สองคำก็โง่เว้ย! ตกลงมันจะมาถามเรื่องแฟนมันหรือมาด่ากันแน่ว่ะ! !

 

แต่เมื่ออีกฝ่ายถามถึงเรื่องเวลาก็ทำให้รอนนึกขึ้นมาได้

 

เออ นี่มันก็จะถึงกำหนดเวลาอยู่แล้ว ทำไมแฮรี่มันยังไม่ออกมาอีกนะ

 

"ฉันถามว่ากี่นาที!"

 

รอนที่มัวแต่คิดคนเดียว ได้สะดุ้งเฮือกอีกรอบเพราะเสียงเข้มที่เอ่ยออกมาอย่างเหลืออดของอีกฝ่าย

 

"เหลืออีกแค่ห้านาที"

รอนเริ่มตอบหน้าเครียด

 

"ฉันไม่รอ! !"

 

พูดจบคุณชายประจำบ้านเสลิเธอรินก็ก้าวออกไปจากห้องน้ำทันที

 

และนั่นทำให้รอนแทบจะวิ่งตามออกไปไม่ทัน

 

 

 

 

 

ดวงตาปิดแน่นพร้อมกับริมฝีปากที่ถูกขบจนเกร็ง แฮรี่รู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดในปากของตน

 

จะแพ้งั้นเหรอ...

 

จะแพ้เพียงเพราะว่าแค่ข้อมือหัก กับถูกตบนิดๆหน่อยๆแค่นี้น่ะเหรอ แฮรี่ พอตเตอร์!

 

 

 

ไม่! เค้าต้องรักษาสัญญา!

 

ไม่เค้าจะต้องไม่แพ้ไอ้พ่อมดวิปริตนี่เด็ดขาด! !

 

 

ว่าแล้วดวงตาสีเขียวมรกตงดงามก็ลืมขึ้น

 

สายตาเหลือบมองพ่อมดอ้วนที่กำลังขบกัดแผ่นอกตนอย่างเมาส์มัน และก่อนที่มือของมันจะถอดกางเกงผ้าฝ้ายสีครีมออก เสียงใสๆก็ดังรอดริมฝีปากบาง

 

"ฉันไม่ชอบพื้น"

 

พูดพร้อมกับสะบัดหน้าไปอีกทาง

 

"หึ ยอมแล้วเหรอ ก็ได้ ฉันจะตามใจ"

 

ว่าแล้วก็เลื่อนหน้ามาประกบริมฝีปากบางเชิดที่ล่อหน้าล่อใจอีกครั้ง

 

หางครานี้ริมฝีปากแดงเฉียบไม่ได้เม้มแน่นอย่างทุกที มันกลับเผยอรับเอาลิ้นของอีกฝ่ายเข้าไปกระหวัดเกี่ยวรัดรึงชวนให้อีกฝ่ายเคลิ้ม แขนทั้งสองข้างถูกยกขึ้นโอบรอบลำคอหนา ท่อนขาค่อยๆยกขึ้นเกี่ยวกระหวัดอยู่รอบเอว ช่วงล่างของลำตัวที่ช่างขยันสอดส่ายเสียดสีเข้ากับลำตัวของอีกฝ่าย ทำให้พ่อมดซิฟฟี่รู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไป ยิ่งเสียงบางๆที่ขยันครางกระเส่าทุกครั้งที่ริมฝีปากถูกปล่อยออกเพื่อหาอากาศหายใจนั่นอีก

 

"อา.....เตียง...อืม...เตียงเถอะนะ....อะ..."

 

 

และนั่นทำให้ซิฟฟี่ค่อยๆยกเอาร่างบางขึ้นจากพื้นทั้งๆที่ริมฝีปากยังคงเกาะเกี่ยวกันอยู่ไม่ห่าง

 

แฮรี่อาศัยจังหวะที่ร่างอ้วนกำลังเคลิ้มไปกับสัมผัสของตน เปลี่ยนจากขาที่กระหวัดอยู่ หวดเข่าลงไปกลางลำตัวอีกฝ่ายอย่างไม่ยั้งแรง และไม่รอช้าที่จะกระโดดเอาข้อศอกกระแทกลงตรงขมับของพ่อมดอ้วนที่จุกจนลงไปนอนอยู่กับพื้น

 

เพิ่งรู้ว่าท่าที่จำเอาจากหนังของพวกมักเกิ้ลก็มีประโยชน์เหมือนกันนะเนี่ย

 

แฮรี่ลุกขึ้นยืนผ่อนลมหายใจอยู่เพียงครู่ ก่อนจะรีบอาศัยจังหวะนี้รีบวิ่งออกจากห้อง

 

เค้าต้องรีบส่งสัญญาณบอกให้รอนมาช่วยจัดการเจ้านี่ต่อ เพราะลำพังตัวเค้าตอนนี้ แม้แต่มือที่จะใช้จับไม่คถายังไม่มีเลย!

 

คิดแล้วก็เจ็บใจตัวเองชะมัด ทำไมต้องมาหน้ามืดตอนนี้ด้วยนะ

 

แฮรี่ค่อยๆใช้เท้าและข้อศอกเขี่ยบานประตู และไม่นานหนักความหวังของแฮรี่ก็เป็นจริง

แฮรี่เป่าปากแล้วยืนรออยู่สักพัก นกฮูกคู่ใจสีน้ำตาลผสมขาวตัวอ้วนกลมก็โฉบขึ้นมาจากพุ่มไม้ และตั้งท่าจะบินตรงมาที่เจ้านายมันทันที

 

และมันคงจะมาเกาะที่มือของเจ้าของและใช้จะงอยจิกได้เหมือนอย่างทุกที หากแฮรี่จะไม่ถูกใครอีกคนกระชากกลับเข้าไปในห้อง พร้อมบานประตูที่ถูกปิดกระแทกลงอย่างแรง

 

ร่างบางถูกจับเหวี่ยงเข้ากับฝาผนังหินอ่อนครั้งแล้วครั้งเล่า แฮรี่รู้สึกทั้งจุกและเจ็บไปหมดทั้งตัว

พ่อมดซิฟฟี่ไม่ยอมหยุดให้ร่างบางได้มีโอกาสคิดอะไรทั้งสิ้น คล้ายคนบ้าคลั่ง อยากจะฟังเสียงกรีดร้องขอชีวิตซะเหลือเกิน

 

"ฤทธิ์มากนัก! ดีอยากตายฉันก็จะให้ตายแน่ ไม่ต้องห่วง! แต่หลังจากตกเป็นของเล่นของพวกฉันก่อนก็ยังไม่สาย!"

 

ว่าแล้วก็จับเหวี่ยงอีกครั้ง

 

คราวนี้ไม่ใช่แค่ลำตัวที่กระแทกถูกผนังหินอ่อนขาวเนียนที่บัดนี้เริ่มมีสีแดงของเลือดเลอะไปทั่ว ศรีษะทุยที่ถูกคลุมทับด้วยเส้นไหมดำนิ่มกลับถูกเหวี่ยงกระแทกเข้าอย่างจัง ส่งผลให้ร่างบางถึงกับทรุดลงกองกับพื้น สติสัมปะชัญญะที่คงเหลืออยู่เริ่มหลุดลอย ความรู้สึกเย็นที่ไหลลงอาบใบหน้า พร้อมกลิ่นคาวเลือดที่ลอยเข้าจมูก

 

เมื่อเห็นร่างบางทรุดลงกองกับพื้น จึงยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะย่างก้าวเข้าไปหา และนั่งยองๆลงตรงหน้า จิกกระหม่อมอีกฝ่ายขึ้นมา

 

"ร้องขอชีวิตฉันสิ แล้วฉันจะไม่รุนแรง"

 

 

ดวงตาสีเขียวปรือแค่เหลือบมอง ก่อนจะแค่นยิ้มออกมา

จงใจเน้นคำตอบที่ใจคิดอย่างเด็ดขาดไร้ซึ่งความลังเล

 

"ไม่-มี-ทาง"

 

ทันทีที่พูดจบอีกฝ่ายเตรียมยกมือขึ้นฟาดลงไปเพื่อทำโทษทันที ถ้าไม่ติดที่เสียงอีกเสียงที่ดังขึ้น พร้อมกับความรู้สึกที่มีอะไรมาจ่ออยู่ที่ศรีษะตน

 

"ปล่อย"

 

ดวงหน้าอ้วนกลมหน้าเกลียดค่อยๆหันหน้ากลับมา ก่อนจะพบกับสายตาแข็งกร้าวที่มองมาอย่างเลือดเย็น

 

"ฉันบอกให้ปล่อยมือจากเค้าเดี๋ยวนี้"

 

 

เดรกโกยังคงมองจ้องไปที่มือหนาที่ยังคงขยำเส้นผมดำลื่นมืออยู่

 

ซิฟฟี่ค่อยๆปล่อยมือลงช้าๆ

 

และทันใดนั้นเองมือที่เหมือนจะปล่อยออกกลับขยำเส้นผมดำและเหวี่ยงไปชนกับฝาฝนังที่อยู่ติดกันพร้อมๆกับการตะหวัดตัวกลับมาหวังจะแย่งไม้กายสิทธิ์ที่กำลังจ่อหัวตัวเองออกจากมือชายหนุ่มนิรนามนั่นทันที

 

แม้ทุกอย่างจะเกิดขึ้นในพริบตา แต่สำหรับเดรกโกการที่อีกคนไม่ทำตามคำที่เค้าบอกมันทำให้เค้าตัดสินอนาคตของคนตรงหน้าได้ในทันที

 

 

 

ตาย!

 

 

 

เดรกโกไม่ได้มีท่าทีเดือดร้อนหรือหลบหนีแต่อย่างใด ริมฝีปากบางแค่เอื้อนเอ่ยคาถากรีดแทงลงไปอย่างเต็มเสียงด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ! แต่เพียงแค่นั้นร่างพ่อมดซิฟฟี่ถูกเหวี่ยงไปกระแทกผนังอย่างจัง ก่อนจะกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างกายพยายามถอยหนีจากบุคคลที่ยังคงย่างก้าวเดินเข้ามา

 

"ชอบไม่ใช่เหรอ ความทรมารน่ะ"

 

เสียงที่เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาพร้อมกับสีหน้าที่นิ่งเหมือนรูปปั้นช่างขัดกับแววตาสีเทาเข้มที่กลับลุกโชนด้วยความโกรธ

 

ยิ่งเมื่อหันไปเห็นข้อมือของร่างบางที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวไป ดวงตานั้นยิ่งวาวโรจน์ขึ้น

 

เดรกโกตวัดปลายไม้กายสิทธิ์ไปมา พร้อมเสียงกรีดร้องของอีกฝ่าย ไม่นาน ทุกข้อต่อในร่างกายของพ่อมดร้ายกลับบิดเบี้ยวไปอีกทางทันที

 

 

แต่ทันใดนั้นอยู่ดีดีร่างกายของแฮรี่ที่นอนอยู่กลับสั่นเทาแล้วจึงอาเจียนออกมา แล้วสลบไป

 

มัลฟอยหันไปทันเห็น จึงหยุดมือที่จับคถาสั่งเหวี่ยงร่างอ้วนกระแทกไปมาลง

 

"ถือว่าเป็นโชคดีของนายที่จะได้ตายเร็ว"

 

พูดเสร็จท่อนแขนแกร่งจึงยกขึ้นเตรียมเสกคาถาอะวาดา เคดาฟราที่ร้ายแรงที่สุดเพื่อให้คนๆนี้เจ็บจนตาย โทษฐานที่บังอาจมาทำกับของรักของเค้าได้ถึงขนาดนี้

 

แต่ทันใดนั้นเอง ท่อนแขนกลับถูกรั้งด้วยมือสองคู่ พร้อมกับเสียงที่ดังตะโกนเข้ามาในโสตประสาต

 

"จับเป็น! กระทรวงสั่งให้จับเป็น!"

 

เดรกโกหลับตาข่มใจสักพัก แล้วจึงผ่อนมือลง

 

เดรกโกจะไม่สนกระทรวงเลยสักนิด หากคนรับผิดชอบงานนี้ไม่ใช่ร่างบางที่นอนสลบอยู่

ร่างสูงตัดใจหันหลังกลับเดินไปหาร่